Eerste bouw XIIe siècle (≈ 1250)
Unieke nave en refrein gebakken romans.
XIVe siècle
Abbatiale afhankelijkheid
Abbatiale afhankelijkheid XIVe siècle (≈ 1450)
Gehecht aan de abdij van de kroon.
années 1950
Originele klokkentoren val
Originele klokkentoren val années 1950 (≈ 1950)
Vernietiging van de originele klokkentoren, vervangen door een betonnen constructie.
18 mars 1970
MH-classificatie
MH-classificatie 18 mars 1970 (≈ 1970)
Bescherming van historische monumenten.
1970
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 1970 (≈ 1970)
Officiële staatsbescherming van het gebouw.
début 2020
Heropening na restauratie
Heropening na restauratie début 2020 (≈ 2020)
Einde van het grote werk en openheid voor het publiek.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Sint-Pieterskerk (cad. A 239): Orde van 18 maart 1970
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
In de brontekst worden geen specifieke historische actoren genoemd die verband houden met dit monument.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk Saint-Pierre de Salignac-de-Mirambeau is een katholiek religieus gebouw gelegen in het departement Charente-Maritime in de regio Nouvelle-Aquitaine. Het wordt gekenmerkt door zijn status als historisch monument, verkregen in 1970, en door zijn architectuur gekenmerkt door opeenvolgende restauraties. De huidige klokkentoren vervangt twee vroegere bouwwerken, waarvan er één na de val van de oorspronkelijke klokkentoren in de jaren 1950 in beton werd gebouwd.
Het interieur van de kerk werd volledig hervat, wat leidde tot een heropening begin 2020. Dit werk weerspiegelt de wens om het lokale erfgoed te behouden en het gebouw aan te passen aan de hedendaagse behoeften. De kerk maakt dus deel uit van het religieuze en architectonische landschap van Charente-Maritime, naast andere monumenten in de regio.
De bescherming van de Sint-Pieterskerk als historisch monument onderstreept het belang van het erfgoed. De restauraties, vooral van de klokkentoren en het interieur, illustreren de uitdagingen van het behoud van oude gebouwen, tussen respect voor authenticiteit en technische aanpassingen. Deze interventies gaven de kerk een centrale plaats in het lokale leven, terwijl ze de aandacht vestigden op haar geschiedenis en architectuur.
Beschikbare bronnen, zoals de Merimée-basis of de religieuze erfgoedobservatoria, bieden extra middelen om dit gebouw te bestuderen. Zijn rangschikking en opeenvolgende transformaties maken het een representatief voorbeeld van de landelijke kerken van New Aquitaine, gekenmerkt door eeuwen van geschiedenis en voortdurende aanpassingen.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen