Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Pierre-du-Gros-Caillou ontstond in de 17e eeuw, toen het dorp Gros-Caillou, vervolgens uit te breiden, vereiste de bouw van een tak van de parochie van Saint-Sulpice. De eerste steen werd gelegd in 1733 onder de titel Notre-Dame-de-Bonne-Déliverance, hoewel de aartsdiocesane registers het als Saint-Pierre-du-Gros-Caillou aanmerken. Het gebouw, in 1775 vergroot door architect Chalgrin, werd pas voltooid toen het werd afgebroken tijdens de Franse Revolutie.

In 1822 werd op dezelfde site een nieuwe kerk opgericht door architect Godde, die een neoklassieke stijl van "mooie eenvoud" aannam. Het monument is sinds de overblijfselen van Jean-Sylvain Bailly, de eerste burgemeester van Parijs in 1789, wiens herdenkingsplaat in 1993 werd aangebracht. De biechtstoelen, ontworpen in 1854 door de protestantse Victor Baltard, en de kapel van de Maagd, gemaakt in 1971 door Paul Vimond en Claude Petit, getuigen van de artistieke en liturgische ontwikkelingen van de plaats.

De kerk was het toneel van belangrijke gebeurtenissen, zoals de demonstratie van 2 februari 1906 met betrekking tot de inventarissen van kerkbezit onder de Derde Republiek. Zijn orgels, achtereenvolgens gebouwd door Merklin (ca. 1850), Mutin-Convers (1925) en Danion-Gonzalez (1976), illustreren zijn muzikale erfgoed. Vier klokken, gesmolten in 1993 door de Paccard gieterij, vervangen de oude Louise-Sophie klok van 1826.

Onder de kunstwerken bevinden zich schilderijen van Joseph Chomp (1840), Bernard Gaillot (1834), Jean-Baptiste Marie Pierre, alsmede glas-in-lood en liturgische meubels die de tijdperken van restauratie weerspiegelen. De kerk, geclassificeerd als een historisch monument in 1975, blijft een actieve plaats van eredienst en een getuige van de religieuze en politieke geschiedenis van Parijs.

Externe links