Saint Pierre en Saint Paul de Laburyère Kerk dans l'Oise

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Labruyère, gelegen in de Oise (Hauts-de-France), is een gebouw waarvan de oudste delen dateren uit het tweede kwart van de 12e eeuw. Het koor, gewelfd in een wieg gebroken over twee spanten, en de basis van de klokkentoren zijn de meest opvallende resten van deze romaanse periode. De archaïsche hoofdsteden, met verschillende patronen (volutes, zaagtanden, groteske personages), en de uitgehouwen klauwen van colonnebases getuigen van Norman invloeden en behouden lokale knowhow. De kruisbeelden, iets later toegevoegd, illustreren de overgang naar de Gotische, met een primitieve dogische kluis naar het zuiden en een flamboyant herstel naar het noorden.

Het huidige schip en zijn zijden, van neo-Romeinse stijl, dateren uit het midden van de 19e eeuw en vervangen een middeleeuwse schip zonder kluis, beschreven door Louis Graves als begiftigd met hoofdsteden met "rustige monsters." De klokkentoren, waarvan de klokkenvloer een opmerkelijke gebeeldhouwde decoratie heeft (gebroken palen, cornice beauvaisine, diverse modillons), maakt deel uit van een regionale architectonische traditie die wordt gedeeld met kerken zoals Morienval of Saint-Vaast-de-Longmont. Buiten, de tweede spanwijdte van het koor beschikt over zaag-gebonden kroonlijsten en gevlochten koorden, zeldzaam in de regio.

De kerk, nooit geclassificeerd of vermeld als een historisch monument, toch herbergt vijf elementen van beschermde meubels, waaronder een 16e eeuwse Pietà van Bourgondische invloed en een 14e eeuwse standbeeld van St Peter. De parochie was afhankelijk van het bisdom Beauvais en het hoofdstuk Saint-Pierre. Na opeenvolgende parochie reorganisaties (naar Sacy-le-Grand in 1833, dan naar de parochie van Saint-Martin du Liancourtois in 2017), blijft het gebouw een af en toe plaats van aanbidding, verankerd in het dorp landschap vanaf een heuveltop met uitzicht op de oude begraafplaats.

Belangrijke transformaties zijn onder meer het verwijderen van de daken in het gebouw van de kruimels (vervangen door appentis), de toevoeging van een ruimte voor de geluidsinstallatie in de 19e eeuw, en de vervanging van het romaanse raam van het bed door een neo-renaissance venster. Ondanks deze veranderingen behoudt de kerk unieke kenmerken, zoals de altaarniches (zeldzaam in de Oise) of de ijsheuvels. De onderzoeken van Eugene Woillez (1840) en de beschrijvingen van Louis Graves (1837) documenteren deze ontwikkelingen, waarbij de nadruk wordt gelegd op het voortbestaan van middeleeuwse structuren in een grotendeels vernieuwd gebouw.

Het geclassificeerde meubilair omvat ook een 14e-eeuwse Maagd met Kind en een 16e-eeuwse gesneden groep die het Onderwijs van de Maagd van Sint-Anne vertegenwoordigt, gedeeltelijk verminkt. Het dak van het nachtkastje (11e eeuw), ingeschreven zonder duidelijke rechtvaardiging, toont Sint Petrus en Sint Paulus onder neogotische dais. Deze elementen, gecombineerd met hybride architectuur, weerspiegelen een levendige parochiegeschiedenis gekenmerkt door liturgische aanpassingen en soms controversiële restauraties, zoals de trappentoren naast de zuidelijke kruisel.

Externe links