Sint Petruskerk à Vaumoise dans l'Oise

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Pierre de Vaumoise, gelegen in de regio Oise van Hauts-de-France, werd rond het midden van de 12e eeuw gebouwd in een stijl van overgang tussen romaanse en gotische. Het aanvankelijke vlak bestond uit een drie-spanige basiliekschip, een niet-overhangende transept, een centrale hemicycle apse geflankeerd door twee apsidiolen, en een centrale klokkentoren boven de transepte dwarsdoorsnede. De oostelijke delen, met name de transepten, de apse en de apsidiolen, illustreren deze cruciale periode met romaanse elementen (randkluizen, hemicycleplan) en Gotische innovaties (gotische gewelven, bogen in het derde punt, hoofdsteden gesneden van acanthe bladeren en water). Het beeldhouwwerk van de hoofdsteden, van uitzonderlijke kwaliteit voor een landelijke kerk, rivaliseert dat van de prestigieuze gebouwen van die tijd, zoals de kathedraal van Senlis.

De Honderd Jaar' Oorlog veroorzaakte de vernietiging van het schip en de centrale klokkentoren, herbouwd in de 16e eeuw in een vereenvoudigde stijl, met een uniek schip zonder zijwaarts en een functionele klokkentoren boven de noordkruisel. De reparaties van deze tijd, hoewel ruw, behouden de oorspronkelijke oostelijke delen, waaronder de bogen van de apsis en het kruis van de transept, evenals de bogen in de wieg van de apsidiolen. De kerk, oorspronkelijk gehecht aan het bisdom Soissons, was verbonden met het bisdom Beauvais na de revolutie en vervolgens met de parochie Saint-Sébastien de Crépy-en-Valois in 1996. Een integrale restauratie, gestart in 2013, leidde tot de inscriptie van historische monumenten op 15 oktober 2014, met name voor de zeldzaamheid van zijn stenen daken en de rijkdom van zijn gesneden decoratie.

Het kerkbed, met zijn drie hemicycle apses bedekt met bolvormige caps, is een uniek voorbeeld in de regio. De steunpilaren met resalten, de baaien in het midden van het cintre overvallen door wenkbrauwbanden, en de corniche beauvaisine benadrukken het romaanse erfgoed, terwijl de gebroken bogen en bogen van kernkoppen de gotiek aankondigen. De stenen daken, hersteld rond 1970 na verborgen onder platen, werden opnieuw bedreigd door infiltraties, waarvoor een nieuwe bouwcampagne nodig was. Binnen, het schip, zonder karakter na de wederopbouw, contrasteert met de oostelijke delen, waar de acanthe-bladerde hoofdsteden en de 12e eeuwse kernkoppen getuigen van opmerkelijke knowhow voor de tijd.

De Sint-Pieterskerk, vrij van aangrenzende gebouwen in het westen, het noorden en het oosten, wordt in het zuiden enclave door een eigen tuin. De hoogte kijkt uit op de straat dankzij een steunmuur, met een niveau toegang door hellingen. De westelijke poort, los van een muur, en de baaien in het midden van de gevel weerspiegelen de veranderingen van de 16e en 19e eeuw. Het meubilair, hoewel weinig, heeft geen geclassificeerde of geregistreerde items tot nu toe. Het gebouw, eigendom van de gemeente, blijft een waardevol getuigenis van de religieuze architectuur van het midden van de 12e eeuw, waarbij Romaanse tradities en gotische innovaties in een landelijke context worden gemengd.

Externe links