Eerste bouw XIIe siècle (≈ 1250)
Bouw van Romaanse kerk en klokkentoren.
13 juillet 1923
Gedeeltelijke classificatie
Gedeeltelijke classificatie 13 juillet 1923 (≈ 1923)
Bescherming van de klokkentoren, apsis en toren.
19 mai 2003
Totale registratie
Totale registratie 19 mai 2003 (≈ 2003)
De kerk ingeschreven buiten reeds geclassificeerde delen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De klokkentoren, de traptoren, de apsis: classificatie bij decreet van 13 juli 1923 - De gehele kerk, met uitzondering van de reeds geclassificeerde delen (Box E 99): inschrijving bij decreet van 19 mei 2003
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
Bronnen noemen geen historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk Saint-Pierre de Théneuille, gelegen in het departement Allier in Auvergne-Rhône-Alpes, is een katholiek religieus gebouw gebouwd in de 12e eeuw. Het wordt gekenmerkt door een typische romaanse architectuur, met een uniek schip van drie overspanningen en een koor bestaande uit een rechte overspanning op een koepel op stammen, uitgebreid door een halfronde apsis. De vierkante klokkentoren, doorboord door bogen in het midden van de hanger, domineert het geheel, terwijl een toren van semi-hors-oeuvre trap flankeert het koor naar het noorden. Oorspronkelijk stortte de wieg in en werd vervangen door een lage valse kluis, die de transformaties weerspiegelt die het gebouw door de eeuwen heen heeft ondergaan.
Gerangschikt als historische monumenten sinds 13 juli 1923 voor zijn klokkentoren, apsis en trap toren, werd de kerk vervolgens in volledige (met uitzondering van onderdelen reeds geclassificeerd) op 19 mei 2003. Deze opeenvolgende beschermingen onderstrepen de waarde van het erfgoed, zowel voor de bewaard gebleven Romaanse architectuur als voor zijn rol in de lokale religieuze geschiedenis. Het is eigendom van de gemeente Theneuille en belichaamt het middeleeuwse erfgoed van Allier en Bourbonnais, een gebied gekenmerkt door een dichte nederzetting van religieuze gebouwen op dat moment.
De 12e eeuw, de periode van de bouw van de kerk, correspondeert in Auvergne met een uitbreiding van romaanse constructies, vaak gekoppeld aan de uitbreiding van monastieke orden of de bevestiging van lokale seigneuriale macht. Parochiekerken zoals Sint Petrus dienden als een plaats van eredienst, maar ook als een gemeenschap bijeenkomst en een symbool van stabiliteit in een landelijk gebied. Hun architectuur, zowel functioneel als symbolisch, weerspiegelde de knowhow van lokale ambachtslieden en regionale invloeden, zoals blijkt uit de trompetten en koepel van het koor, kenmerkende elementen van auvergnat Romaanse kunst.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen