Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Saint-Placide Kerk van Saint-Plaisir dans l'Allier

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Eglise
Eglise romane
Allier

Saint-Placide Kerk van Saint-Plaisir

    6 Rue des Sports
    03160 Saint-Plaisir
Église Saint-Placide de Saint-Plaisir
Église Saint-Placide de Saint-Plaisir
Église Saint-Placide de Saint-Plaisir
Église Saint-Placide de Saint-Plaisir
Église Saint-Placide de Saint-Plaisir
Église Saint-Placide de Saint-Plaisir
Église Saint-Placide de Saint-Plaisir
Crédit photo : Léo Camus - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1200
1300
1400
1500
1600
1700
1800
1900
2000
1152
Eerste schriftelijke vermelding
XIVe siècle
Bouw van zijkapellen
1489
Akte betreffende Jean Dubois
1626
Doop van de bel Saint-Eustache
28 décembre 1926
Historische monument classificatie
2022
Recente archeologische zoektochten
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Kerk: inschrijving bij decreet van 28 december 1926

Kerncijfers

Jean Dubois - Ecuyer en Heer van Saint-Plaisir Verbonden met de seigneuriale kapel (15e eeuw).
Eugène III - Pope Doe de kerk in een bel (1152).
Jean XXII - Pope Onderzijde voorzien door de plaatselijke priester (1327).
Antoine Peron - Curé en bel peetvader Geassocieerd met de bel van 1626.
Jacob Holzer - Bell-oprichter Auteur van de stalen bel (1866).

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Placide kerk van Saint-Plaisir, gelegen in het departement Allier in de regio Auvergne-Rhône-Alpes, is een religieus gebouw dat voornamelijk in de 12e, 13e en 14e eeuw werd gebouwd. Het wordt gekenmerkt door zijn romaanse architectuur, met drie schepen verdeeld in vier spanten, een vierkante bed en twee gewelfde kapellen van kernkoppen toegevoegd in de 14e eeuw. De westelijke poort, versierd met drie aartsvolts in het midden van de muur en hoofdsteden met gestileerde bladeren, herinnert aan de kerk van Agonges. Sporen van rode verf, zichtbaar tot de 20e eeuw, suggereren dat het gebouw oorspronkelijk gedeeltelijk geschilderd was.

De kerk is gebouwd op een sinds de oudheid bewoonde plaats, zoals blijkt uit de keramiek van de I-II eeuw en de Merovingische en Karolingische overblijfselen. Voor het eerst genoemd in 1152 in een pauselijke bubbel, is het verbonden met lokale heren, waaronder Jean Dubois, schildknaap en Sieur de Saint-Plaisir in de 15e eeuw. De drie-baai vlakke bed, zeldzaam in Bourbonnais, roept de kerken van Berry. Het gebouw heeft vele wijzigingen ondergaan, waaronder de bouw van een moderne klokkentoren boven het centrale schip, gerestaureerd in de jaren 1930.

De kerk is de thuisbasis van opmerkelijke elementen zoals een cul-de-lampe die een man met een kluis, oude modillen (slanke hoofden, einde van de zolen), en houten banken van de zeventiende eeuw. Twee klokken uit 1626 en 1866, zijn bewaard gebleven. De site heeft belangrijke archeologische ontdekkingen geleverd, waaronder een Karolingische kind sarcofaag versierd met amber en glazen kralen (Vth-Vth eeuwen), een trouwe ring van de XVII-XVIII eeuwen, en oude keramiek. Gerangschikt een historisch monument in 1926, de kerk is gesloten voor het publiek sinds 2008 om veiligheidsredenen, met een restauratiecampagne gepland tot 2035.

De opgravingen van 2022 onthulden zeldzame voorwerpen, zoals een miniatuur funeraire fles (XII-14de eeuw) en ontbrekende fresco's, opgeroepen door 19de eeuwse getuigenissen. Deze ontdekkingen bevestigen de historische betekenis van de site, die sinds de oudheid voortdurend wordt bezet. De opeenvolgende transformaties, zoals de toevoeging van seigneuriale kapellen of de wijziging van gewelven, weerspiegelen de architectonische evolutie en haar centrale rol in de lokale gemeenschap.

De kerk Saint-Placide illustreert de culturele uitwisselingen tussen Bourbonnais en Berry, zichtbaar in zijn bed en inrichting. Herhaalde restauraties (17e-XXe eeuw) getuigen van inspanningen om dit erfgoed te behouden, ondanks revolutionaire degradaties en klimaatrisico's, zoals bliksem die de klokkentoren beschadigd in 1976. Vandaag de dag blijft het een symbool van het religieuze en historische erfgoed van de regio, wachtend op heropening na de renovatie.

Externe links