Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Porchaire kerk, gelegen in het historische centrum van Poitiers, is gewijd aan Saint Porchaire, Abbé de Saint-Hilaire-le-Grand in de 7e eeuw. Zijn lichaam, oorspronkelijk geplaatst in de kerk van Saint-Sauveur, werd overgebracht in de 9e eeuw naar een heiligdom gebouwd nabij het paleis, op een belangrijke weg. Deze plaats werd een priorij aan de abdij van Bourgueil in 1068, ook met een parochiekerk en een belangrijk kerkhof. Vanuit het Karolingische gebouw, blijft het de westelijke gevel, omlijst door de 11e eeuwse klokkentoren en het 16e eeuwse schip, evenals een ontoegankelijke crypte.

In 1431 werd de bel van de Universiteit van Poitiers, met een gewicht van 749 kg, in de klokkentoren geplaatst en blijft er nog steeds. Symbool van de universitaire bijeenkomsten, het werd gesmolten in 1451 en geclassificeerd als Monument Historisch in 1905. Aan het eind van de 15e eeuw werd de kerk, bedreigd met ruïne, herbouwd tussen 1509 en 1520. Het nieuwe schip, groter maar minder lang, nam een dubbele gotische structuur geïnspireerd door de Jacobins van Toulouse. Laterale kapellen werden toegevoegd in de 16e eeuw, beschutting fresco's herontdekt in 1951, nu onleesbaar.

De klokkentoren, een symbool van religieuze macht, werd bewaard in extremis in 1843 dankzij de interventie van Prosper Mérimée en lokale antieke dealers. Gerangschikt in 1846, werd het hersteld tussen 2011 en 2012 om zijn structuur te consolideren en zijn sculpturen te behouden. Het schip, geclassificeerd in 1908, behoudt opmerkelijke meubels: barokke altaarstukken, renaissance glas-in-lood ramen van Henri Carot (1912-1913), en een 10de eeuwse sarcofaag beschut de relikwieën van Saint Porchaire. De kerk, een ontmoetingsplaats tussen Saint Louis-Marie Grignion de Montfort en Marie-Louise Trichet in 1702, illustreert ook de religieuze en universitaire geschiedenis van Poitiers.

Het interieur onthult een dubbel gewelfd schip in flamboyante gotische stijl, verlicht door emplacement baaien. Cilindrische palen, verlengd door prisma aderen, roepen die van de Manbergeon toren van het Ducal Palace. De platte bedzijde, versierd met historische glas-in-lood ramen, herbergt twee contrasterende altaarstukken: een barok (1680) uit Lhommeizé, de andere nuchter van de achttiende eeuw. Een standbeeld van de Maagd in polychroom hout (17de eeuw), uit de oude kerk van St Didier, en een 18de eeuwse lutrin maken dit roerende erfgoed compleet.

De drie klokken van de bel, waaronder de beroemde Annebel (1451), werden hersteld om hun brons te versterken en hun rinkelende systeem te moderniseren. De bel Marie (1805) gebruikte gedeeltelijk het metaal van Balthazar, een hommel van de Big Clock vernietigd tijdens de revolutie. Deze klokken, gekoppeld aan liturgische en universitaire leven, symboliseren de centrale rol van de kerk in de stad. Geheim en beschermd, Saint-Porchaire blijft een belangrijke architectonische en historische getuigenis van Poitiers, van de Romaanse periode tot de Renaissance.

Externe links