Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Kerk Saint Quentin d'Estrées-Deniécourt dans la Somme

Somme

Kerk Saint Quentin d'Estrées-Deniécourt

    43 Chaussée Brunehaut
    80200 Estrées-Deniécourt

Tijdlijn

XIXe siècle
Époque contemporaine
1900
2000
1914-1918
Vernietiging tijdens de Eerste Wereldoorlog
1940
Vernietiging tijdens de Tweede Wereldoorlog
1948
Lidmaatschap van de coöperatie voor wederopbouw
1959
Voltooiing van de wederopbouw
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Marc Quentin - Architect Ontwerper van de kerk en haar interieur.

Oorsprong en geschiedenis

Église Saint-Quentin d'Estrées-Deniécourt is een katholieke kerk in het Franse departement Somme. Dit dorp, zoals velen in de regio, werd volledig verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog en geclassificeerd als een Rode Zone, een gebied dat te gevaarlijk werd geacht om te worden herbouwd. Dankzij de doorzettingsvermogen van de inwoners hebben de autoriteiten uiteindelijk toestemming gegeven voor de wederopbouw van het dorp en de kerk, evenals van het naburige gehucht Deniécourt.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, tijdens de Franse Campagne in 1940, leed Estrees-Deniécourt opnieuw enorme schade. In 1948 sloot de gemeente zich aan bij een coöperatie voor de wederopbouw van door conflicten verwoeste kerken. De architect Marc Quentin, oorspronkelijk uit Peronne, werd gekozen als leider van de wederopbouw van de kerk, die in 1959 werd voltooid. Quentin ontwierp niet alleen het gebouw, maar ook de interieurdecoratie, waardoor het hele project met zijn afdruk werd gemarkeerd.

De kerk onderscheidt zich door zijn modernistische architectuur in gewapend beton, zonder traditionele muren. De twee zijden van het dak dalen naar de grond, en zijn doorboord met meerdere vierkante openingen gevoerd met groen of wit getint glas, waardoor speciale verlichting. Het stalen dak, ontworpen om licht te laten passeren, en de slanke betonnen klokkentoren versterken zijn hedendaagse karakter. Binnen tekende Quentin ook de liturgische meubels, waaronder de veertien stations van de kruisweg, de banken, en de visvormige doopvonten.

Deze kerk belichaamt aldus de veerkracht van de bewoners tegen de opeenvolgende vernietigingen van de twee wereldoorlogen. Zijn innovatieve architectonische stijl en zijn turbulente geschiedenis getuigen van de reconstructie en religieuze moderniteit van de 20e eeuw in Picardië.

Externe links