Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Figeac, opgericht in 838 door Pépin I van Aquitaine op verzoek van de abdij van Conques, was bedoeld om het verwoeste klooster van Jonant te vervangen. De monniken van Figeac, die de voogdij van Conques weigerden, vervalsten documenten tot op heden hun stichting van 755 onder Pépin the Short, waardoor een rivaliteit ontstond die gekenmerkt werd door diefstallen van relikwieën, zoals die van Saint Vivien en Saint Marcel die uit Saints werden teruggebracht onder Abbé Aymar. In 988 breidde Abbé Adacius de kerk uit voor zijn dood, maar het conflict hield aan tot 1074, toen Figeac Saint Hugues de Cluny als abt koos om zich te bevrijden van Conques.

De beslissing van paus Urbanus II in 1096 rattacha definitief Figeac in Cluny, het brengen van een eeuw van stabiliteit en grote restauraties aan het einde van de 12e eeuw. In de 13e eeuw ontstonden echter spanningen tussen de abdij en de consuls van Figeac, die weigerden de monniken te financieren. Deze crisis verzwolg tot 1314, toen Cluny weer controle kreeg, wat in 1329 leidde tot de verhoging van de relikwieën van Sint-Saviour en Sint Marcel. In de 15e eeuw werd de abdij, in ruïnes na de Honderdjarige Oorlog, gedeeltelijk geconsolideerd in 1438, maar haar afhankelijkheid van Cluny duwde Figeac om haar directe gehechtheid aan de Heilige Stoel te eisen in 1496.

De oorlogen van de religie markeerden een tragisch keerpunt: in 1576 namen de Calvinisten Figeac en vernietigden gedeeltelijk de abdij in 1577, waardoor de kluizen en pilaren instortten. De reconstructie begon in 1625, het mengen van romaanse en gotische stijlen in anarchische mode, met romaanse hoofdsteden gelegd op gotische kolommen. Het werk duurde tot de 18e eeuw, inclusief de reconstructie van de koepel rond 1720. De Franse Revolutie vernietigde waarschijnlijk de klooster- en kloostergebouwen, maar de hoofdstadzaal werd in 1883 omgetoverd tot een kapel van Notre-Dame-de-Pitié.

De kerk, die in 1840 een historisch monument werd, onderging in de negentiende eeuw controversiële restauraties, zoals de vernietiging van het westerse massief in 1823 door architect Charles Malo, die slechts enkele hoofdsteden redde. Tussen 1869 en 1900 lanceerde Abbé Massabe een door donatie gefinancierde restauratiecampagne. In 1917, de ineenstorting van de koepel beschadigde deel van het schip, waarvoor verdere reparaties. Vandaag de dag, de kerk behoudt sporen van zijn meervoudige reconstructies, die weerspiegelt zijn onrustige geschiedenis tussen religieuze macht, stedelijke conflicten en oorlogen.

Externe links