Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Sulpice kerk, gelegen in Place Saint-Sulpice in het 6e arrondissement van Parijs, is een emblematische monument waarvan de bouw duurt bijna 130 jaar, van de oorspronkelijke plannen van Daniel Gittard in 1660 tot de voltooiing in 1870. De geschiedenis begint lang daarvoor, met een eerste kapel getuigd uit de negende eeuw, vervangen door een Romaanse kerk in de twaalfde eeuw. De parochie, oorspronkelijk verbonden aan de abdij van Saint-Germain-des-Prés, werd onafhankelijk en welvarend en vereist een uitbreiding in de zeventiende eeuw onder de impuls van de parochiepriester Jean-Jacques Olier, oprichter van de Vereniging van priesters van Saint-Sulpice. Het werk, onderbroken door de Fronde en financiële moeilijkheden, werd in 1719 hervat dankzij de inzet van de pastoor Languet de Germa en een koninklijke loterij die door de Regent was goedgekeurd.

De architectuur van Saint-Sulpice weerspiegelt de stilistische evoluties van drie eeuwen. De gevel, ontworpen door Giovanni Servandoni in 1732, is geïnspireerd door de St Paul's Cathedral in Londen, met een peristijl met een paar kolommen en twee dissymmetrische torens, alleen de noordelijke toren, gerenoveerd door Jean-François Chalgrin in 1777, is voltooid in een neo-klassieke stijl. Het interieur, gekenmerkt door Jezuïeten invloed, omvat een uniek schip geflankeerd door kapellen, een imposant koor versierd met beelden van Edmé Boucharton, en opmerkelijke fresco's, waaronder die van Eugene Delacroix in de kapel van Saints-Anges (1855 De astronomische gnomon, geïnstalleerd in 1727, getuigt van de banden tussen wetenschap en religie, terwijl de organen, ondertekend Cavaillé-Coll, behoren tot de grootste in Frankrijk.

Saint-Sulpice speelt een centrale rol in het Parijse leven, zowel religieus als cultureel. Tijdens de revolutie werd het achtereenvolgens een tempel van Reason, een foerageerwinkel, en herwon vervolgens zijn cultusroeping in de 19e eeuw. De kerk herbergt beroemde huwelijken, zoals die van Victor Hugo (1822) of Camille Desmoulins (1790), en herbergt de graven van persoonlijkheden zoals de Markiezin van La Fayette of Molières weduwe, Armande Béjart, voor hun verdwijning. In de 20e eeuw bewaarden grote restauraties haar erfgoed, vooral na de brandstichting van 2019. Vandaag de dag dient het af en toe als een diocesane kathedraal ter vervanging van Notre-Dame, terwijl het een artistieke en historische bedevaartssite blijft, gekenmerkt door zijn "Sulpiaanse" stijl en intellectuele invloed.

Het Place Saint-Sulpice, ingericht door Servandoni en voorzien van een monumentale fontein door Visconti in 1847, maakt dit ensemble compleet. Het aangrenzende seminarie, opgericht door Olier in 1642, vormde generaties priesters voordat ze werden afgeschaft in 1906. De kerk, geclassificeerd als een Historisch Monument in 1915, belichaamt aldus de religieuze, politieke en artistieke evolutie van Parijs, van de Verlichting tot de huidige dag, terwijl het beschutting een ongewone fauna: een paar peregrine haviken genesteld sinds 2020 in zijn noordelijke toren.

Externe links