Kerk Saint-Théobald de Gillons dans la Drôme

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Théobald de Gillons, genoemd in de 12e eeuw in de cartulaire Romeinen, had een Benedictijnse priorij kunnen zijn, afhankelijk van de abdij van Montmajour. Deze hypothese is gebaseerd op de aanwezigheid van talrijke prioriteiten van Montmajour in de lagere Isere vallei op dat moment, hoewel de exacte locatie van de Gilgans villa genoemd in de keizerlijke bubbels van 1210 en 1223 blijft onzeker. Zijn kerkelijke status evolueerde door de eeuwen heen en weerspiegelt de politieke dynamiek van Dauphiné, waaronder zijn loyaliteit aan Lodewijk XI.

Al in de 14e eeuw werd de kerk een parochie onder het gezag van de aartsbisschop van Wenen, zoals blijkt uit een akte van 1492. Het gebied, beschermd door koninklijke privileges onder Karel VIII, zag de kerk functioneren als een parochiekerk tot het midden van de 20e eeuw, ondanks tijdelijke sluitingen. De godsdienstoorlog markeerde een tragisch keerpunt: het gebouw werd volledig verwoest in 1568, waardoor het onmogelijk werd om de diensten te vieren. Het herstel door de bewoners en de religieuzen maakte echter de hervatting van de culturele activiteiten uit de zeventiende eeuw mogelijk.

De Franse Revolutie veranderde zijn geschiedenis opnieuw. Hoewel de pastoor Romain Chaptal in 1791 werd gezworen om de kantoren te onderhouden, werd de kerk in 1797 verkocht. De parochie verdween officieel in 1803 en werd in 1858 samengevoegd met die van Saint-Jean-d'Octavéon tot de parochie van Châtillon-Saint-Jean. Een hevige storm in 1952 eindigde het gebouw te ruïneren, wat leidde tot de overdracht van de klok naar de lokale kerk. Geclassificeerd als een romaanse ruïne in de jaren negentig, werd het eindelijk gerestaureerd tussen 2006 en 2009 door de eigenaren van het Fort House of Clérivaaux, zonder gebruik te maken van moderne materialen.

Vandaag de dag blijft de kapel van Gillons, hoewel privébezit, een woonruimte waar religieuze feesten, tentoonstellingen en concerten worden verwelkomd. De restauratie, ondersteund door lokale gemeenschappen en erfgoedverenigingen, heeft een romaanse architectonische getuigenis bewaard en geïntegreerd in het hedendaagse culturele leven. De Atlas van het romaanse Frankrijk (1995) behoort tot de geheel romaanse gebouwen en benadrukt het historische en artistieke belang ervan.

De kerkarchitectuur kan teruggaan naar een oudere tijd, opgeroepen door de Keltische toponymie van de regio (zoals Triors, buur). De lijsten van priesters, bewaard gebleven sinds 1498, illustreren de continuïteit van zijn geestelijke rol, ondanks historische omwentelingen. Romain Chaptal (1775.

Externe links