Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Saint Vaast Kerk van Carnoy dans la Somme

Somme

Saint Vaast Kerk van Carnoy

    9 Place Saint-Vaast
    80300 Carnoy-Mametz

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1700
1800
1900
2000
1727
Reconstructie van het koor
1914-1918
Vernietiging tijdens de Eerste Wereldoorlog
1918-1939
Reconstructie van de kerk
8 octobre 1996
Registratie van het hoge altaar
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Gaston Castel - Architect Ontworpen de plannen van de gereconstrueerde kerk.
Gérard Ansart - Kunstenaarsdecorator Maakte de mozaïeken van het hoge altaar.
G. Castel - Architect (meesteraltaar) Auteur van het witte stenen altaar.

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Vaast de Carnoy is een kerk in de gemeente Carnoy-Mametz in het Franse departement Somme (regio Hauts-de-France). Hoewel de precieze oorsprong van zijn stichting onbekend blijft, is bekend dat zijn koor in 1727 werd herbouwd. Dit eerste gebouw werd volledig verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog, zoals veel dorpen in de regio, vanwege de intensieve gevechten die daar plaatsvonden.

Na de oorlog werd tijdens de interoorlogse periode een nieuwe kerk gebouwd, volgens de plannen van architect Gaston Castel. Dit gebouw past in een neo-Romeinse stijl en onderscheidt zich door zijn bakstenen constructie op een stenen basis. De vierhoekige klokkentoren, bedekt met een lei, en de gewelfde poort, omzoomd door een ronde baai, maken het een kenmerkend voorbeeld van religieuze wederopbouw architectuur.

Binnen is de witte steen meester altaar, versierd met mozaïeken, is een opmerkelijk stuk. Het pentendium vertegenwoordigt een Tombing met vier karakters, een werk ontworpen door architect G. Castel en gedecoreerd door Gérard Ansart. Dit altaar, ingeschreven historisch monument in 1996, illustreert de heilige kunst van de periode en de knowhow van lokale ambachtslieden.

De kerk van Carnoy maakt deel uit van de bredere context van de wederopbouw van de dorpen van Hauts-de-France na 1918. Het weerspiegelt zowel de veerkracht van lokale gemeenschappen als de evolutie van architectonische stijlen, waarbij traditie en moderniteit worden gecombineerd om hulde te brengen aan het verwoeste erfgoed.

Vandaag de dag blijft het gebouw een actieve plaats van eredienst en een symbool van de herinnering aan conflicten uit het verleden, terwijl het een representatief voorbeeld is van het religieuze erfgoed dat in de twintigste eeuw in de regio is herbouwd.

Externe links