Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Sint Vincent de Mantetkerk dans les Pyrénées-Orientales

Pyrénées-Orientales

Sint Vincent de Mantetkerk

    1 Impasse de L'origan
    66360 Mantet

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1100
1200
…
1800
1900
2000
1102
Kerkwijding
1818
Fonte van de eerste bel
1878
Maak de tweede bel
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Évêque d'Elne - Consecrator in 1102 Apostolische Autoriteit met Corneilla
Prieur de Sainte-Marie de Corneilla-de-Conflent - Coconsecrator in 1102 Dubbele tutelage op de kerk
Jean-Baptiste Decharme - Bell-oprichter Bell van 1818 tot Mantet
Louison Lévêque et Amans Gendre - Toulouse-oprichters Bell van 1878
Curé Sarradeill - Curé in 1878 Genoemd op de bel
J. Ricard - Burgemeester in 1878 Stad bij inschrijving

Oorsprong en geschiedenis

De Sint Vincent de Mantetkerk is een Romaans gebouw gelegen in het gelijknamige dorp in Occitanie. In september 1102 gewijd door de bisschop van Elne en de prior van Maria van Corneilla-de-Conflent, werd het onder hun dubbele apostolische gezag geplaatst. De oudste delen die vandaag de dag nog zichtbaar zijn Het eerste niveau van de granieten abside en de noord- en westmuren dateren uit deze middeleeuwse periode.

De klokkentoren, die later boven de abside is gebouwd, heeft de vorm van een arcade klokkentoren met twee gietijzeren klokken. De eerste, gedateerd 1818, draagt de inscriptie "Sit nomem domini benedictum Mantet Jean Baptiste 1818, Decharme fondeur. De tweede, gesmolten in 1878 door Louison Lévêque en Amans Gendre in Toulouse, noemt zijn donoren (Vincent en Marie Vidal) evenals parochiepriester Saradeill en burgemeester J. Ricard.

Een raadselachtige overblijfselen aan de linkerkant van de ingang: een blok graniet gesneden uit een foculus (vierkante caviteit verbonden met een goot), die een heidense altaarsteen oproept voor het christendom. Dit detail suggereert een symbolisch hergebruik van een reeds bestaande plaats van eredienst, hoewel deze hypothese blijft besproken.

De kerk illustreert aldus de superpositie van de tijdperken, van de primitieve roman tot de toevoegingen van de negentiende eeuw, met behoud van sporen van oudere rituele praktijken. De geografische isolatie in de Pyrénées-Orientales heeft waarschijnlijk bijgedragen tot het behoud van deze unieke kenmerken.

Externe links