Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sainte-Agathe in Rumilly werd gesticht in de 9e eeuw, met een eerste primitieve kerk vervangen in 1146 door een Benedictijner priorij afhankelijk van de abdij van Nantua. Opgedragen aan Saint Agathe, de beschermheilige van de stad, herbergde ze relikwieën en speelde ze een centrale rol in het lokale leven. Vandaag de dag blijft alleen de kapel Saint-Claude, gesticht in de 15e eeuw door de heren van Conzié, van deze middeleeuwse periode. De priorij en kerk werden meerdere malen herbouwd, vooral in de 15e eeuw, voordat ze diep door de geschiedenis werden gekenmerkt.

Een aardbeving in 1822 heeft het gebouw zwaar beschadigd, wat in 1838 tot de sloop leidde. In 1843 werd de kerk herbouwd in een neoklassieke Sardijnse stijl, geïnspireerd door de modellen van Turijn, maar gezien als rigide. Deze architectonische keuze weerspiegelde een verlangen naar moderniteit, zij het vreemd aan Savoyard tradities. De 12e eeuwse klokkentoren en sacristie werden bewaard, evenals de kapel van Conzié (1474), op verzoek van de priester.

De fresco's en decors in trompe-l'oeil, gemaakt in 1853 door schilders Laurent Baud en Alberti, sieren de schepen en kapellen. Geclassificeerd bij het ISMH sinds 1994, vertegenwoordigen zij heiligen, deugden (zoals Hoop of Liefdadigheid) en bijbelse scènes, zoals de Opname van de Maagd of Sint-Franciscus van Sales omringd door engelen. Gerestaureerd tussen 2013 en 2015 illustreren deze schilderijen 19de eeuwse religieuze kunst. Het orgel, gebouwd in 1880 door Joseph Merklin, werd gewijzigd in 1958 en gerestaureerd in 1982 en 1990, alvorens in 1985 te worden gerangschikt.

De klokkentoren, daterend uit de 12e eeuw, herbergt vier klokken: twee grote uit 1639, ondertekend door de oprichters Humbert en Roch, en twee kleine post-revolutionairen van de Paccard gieterij. De kerk, geregistreerd als een historisch monument in 1926 en 2009, belichaamt zo bijna duizend jaar geschiedenis, mengen middeleeuwse erfgoed, wederopbouw en neo-klassieke kunst.

De wederopbouwplannen werden besproken tussen 1823 en 1837. Na verschillende weigeringen zag architect Ernest Melano zijn tweede project in 1837 behouden. De werken, uitgevoerd door de gemeente (eigenaar), bevallen van een basiliek plan gebouw, met een gewelfd schip in wieg en lage kanten gescheiden door Toscaanse kolommen. De primeurs en gewelven van de kapellen, versierd met scènes als de Verrijzenis of de Jardin des Oliviers, getuigen van een ambitieus iconografieprogramma.

Externe links