Eerste schriftelijke vermelding 1194 (≈ 1194)
Geciteerd als *Sanctus Baudilius de Somonte*.
XIIe siècle
Eerste bouw
Eerste bouw XIIe siècle (≈ 1250)
Romaanse gebouw en klokkentoren opgericht.
XIVe siècle
Versterking van de klokkentoren
Versterking van de klokkentoren XIVe siècle (≈ 1450)
Gebroken boog toegevoegd voor stabiliteit.
1871-1875
Het noordelijke schip toevoegen
Het noordelijke schip toevoegen 1871-1875 (≈ 1873)
Werken onder leiding van de architect Bésiné.
23 décembre 1932
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 23 décembre 1932 (≈ 1932)
Inbegrepen in de HM inventaris.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De kerk: inschrijving bij decreet van 23 december 1932
Kerncijfers
Bésiné - Architect
Ontworpen het noordelijke schip (1871-1875).
Oorsprong en geschiedenis
Église Saint-Baudile de Soumont, gelegen in het departement Hérault in de regio Occitanie, is een opmerkelijk voorbeeld van de romaanse architectuur uit de 12e eeuw. Gebouwd van gesneden steen, onderscheidt het zich door zijn semi-circulaire bed versierd met een moulure cornice en zijn zuidelijke poort in volle hanger, geflankeerd door kolommen met kubieke hoofdsteden. De klokkentoren, massief en versterkt in de 14e eeuw, kroont het gebouw naar het westen, terwijl een zijschip werd toegevoegd in de 18e eeuw.
De kerk werd voor het eerst genoemd in 1194 als Sanctus Baudilius de Somonte, bevestiging van zijn anciënniteit. De begraafplaats biedt een panorama van de Lergue vallei, en de toegang is via een trap die Rue Saint-Baudile aan de zuidelijke poort verbindt. Het interieur bestaat uit een hoofdschip van vier gewelfde baaien in wieg, vergezeld van een noordzijde bodem afgewerkt met een cul-de-four apse. De dubbele bogen en toegewijde kolommen, typisch voor Romaanse kunst, structureren de ruimte.
Geclassificeerd als historisch monument bij decreet van 23 december 1932 behoort de kerk tot de gemeente Soumont. De architectuur combineert defensieve elementen (butstress, massieve klokkentoren) en decoratieve elementen (arcatures, gesneden oplichters), die regionale invloeden weerspiegelen. Tussen 1871 en 1875 voegde de architect Bésiné een noordschip toe, wat de laatste grote transformatie van het gebouw markeerde.
De site, gelegen tussen Rue du Clocher en Rue des Caves, illustreert de evolutie van een middeleeuwse plaats van aanbidding, aangepast aan liturgische en gemeenschap behoeften door de eeuwen heen. Zijn erfgoedstatus beschermt vandaag een zeldzame getuigenis van Languedoc Romaanse kunst, waarin Gotische en moderne aanpassingen.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen