Kerk Sainte-Barbe de Drocourt dans le Pas-de-Calais

Tijdlijn

Oorsprong en geschiedenis

Sainte-Barbe de Drocourt kerk, gelegen in de Hauts-de-France, is een katholiek gebouw gewijd aan Saint Barbe, het beschermen van mijnwerkers. Het hangt af van de parochie Sainte-Claire-en-Heninois, in het bisdom Arras. De geschiedenis is nauw verbonden met de lokale mijnbouw, die de toevloed weerspiegelt van mensen die in de mijnen aan het eind van de 19e eeuw werken.

Oorspronkelijk werd de kerk Saint-Léger de Drocourt, die te klein was geworden, vervangen door een eerste bakstenen kerk gebouwd in de jaren 1890 door de Compagnie des mines de Drocourt, in de stad La Parisienne (opgericht in 1880). Dit neogotische gebouw werd in 1930 gesloopt om plaats te maken voor de huidige kerk, nog steeds van bakstenen, maar modernere stijl. De klokkentoren, gezegend in 1956, en een blinde toren die door een stenen pijl wordt overweldigd kenmerken zijn gevel, versierd met een bas-reliëf van de kruisiging.

Gesloten wegens krankzinnigheid als gevolg van de merule en verslechtering, werd de kerk hersteld voordat heropening in maart 2014. Vandaag organiseert het maandelijkse zondagsmis en culturele evenementen. Sinds 2012 maakt het deel uit van het werelderfgoed van UNESCO, dat is geïntegreerd in het mijnbekken van Nord-Pas-de-Calais (nr. 49), waaruit het historische en architectonische belang ervan blijkt.

Architectonisch gezien onderscheidt de kerk zich door haar omgevallen kluis en een gevel verlicht door ogivale ramen. Zijn tympanum, versierd met een stenen bas-reliëf dat de Crucifixion vertegenwoordigt, draagt bij aan zijn artistieke karakter. Dit monument belichaamt zowel het religieuze erfgoed van de regio als het industriële erfgoed, gekenmerkt door mijnbouwactiviteiten en de sociale gevolgen ervan.

De heropening van de kerk in 2014 markeert een opleving voor deze plaats van eredienst en cultuur, na decennia van achteruitgang als gevolg van deïndustrialisatie. De opname ervan in de UNESCO vergroot de zichtbaarheid en het behoud ervan, maar benadrukt tevens haar rol in het collectieve geheugen van Hauts-de-France.

Externe links