Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sainte-Croix, gelegen in Oloron-Sainte-Marie (Pyrénées-Atlantiques), wordt in 1080 gesticht door Amat, bisschop van Oloron, op de site van een verdwenen basiliek. Het werd de parochiekerk van de feodale stad Sainte-Croix, vóór de bouw van de St Mary's Cathedral in 1102. De kanonnen voltooiden het gebouw onder het abdijschap van Odon de Bénac, opvolger van Amat. In 1569 werd de tempel omgebouwd tot een protestantse tempel.

In 1846 werd de kerk in slechte staat gerestaureerd door Abbé Menjoulet, zijn pastoor en historicus. Deze laatste ondernam haar uitbreiding en de verwijdering van een neo-Romeinse portaal toegevoegd aan de westerse gevel, om haar oorspronkelijke romaanse architectuur te herstellen. Het schip, gewelfd in een wieg, en de zekerheden behouden nieuwe hoofdsteden met plantaardige of bijbelse motieven, gedeeltelijk herschilderd in de 19e eeuw.

Het gebouw combineert Benedictine en Mozarabische invloeden, zichtbaar in zijn geaderde koepel geïnspireerd op de Aljaferia van Zaragoza of de moskee van Cordoba. Het transept, dat door een klokkentoren wordt overreden, herbergt een Spaanse barokke altaarstuk dat in 1959 werd geclassificeerd door Jean Dartigavave (1708). Grafstenen uit de 17e en 18e eeuw, ontdekt in 1986, nest de grond. De 19e eeuwse muurschilderingen van Bertrand Bernard en Romain Cazes illustreren bijbelse scènes zoals de Passie of het Laatste Oordeel.

De Kerk van St. Croix belichaamt de turbulente religieuze geschiedenis van Oloron, gekenmerkt door conflicten tussen katholieken en protestanten, opeenvolgende restauraties en haar centrale rol in het lokale spirituele leven sinds de Middeleeuwen. Zijn meubels, zoals Raymond Diumidou's stoel en kraampjes (1717), getuigen van zijn rijke artistieke erfgoed.

Externe links