Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sainte-Madeleine de Montagrier, gelegen in het noordwesten van de Dordogne (New Aquitaine), is een voormalige priorij van de 12e eeuw afhankelijk van de abdij van Brantôme. Gebouwd buiten de versterkte omheining van de stad, verving het in de achttiende eeuw de oorspronkelijke parochiekerk gewijd aan Saints Como en Damien, vernietigd op dat moment. De huidige afstand van het centrum van de stad is te wijten aan deze late vervanging. Het schip, te klein beschouwd, werd herbouwd in 1897, terwijl de klokkentoren werd versterkt in hetzelfde jaar.

Het gebouw behoudt opmerkelijke Romaanse elementen, waaronder het kruis van de transept met zijn vier vierkante pilaren van 1,50 m zijde, versierd met kubieke hoofdsteden ondersteunend een koepel op hangers. De croisillons en het koor, in de vorm van halfronde apsiden, communiceren met apsidiolen door baaien in het midden van de hang. De belangrijkste apse, 3,80 m breed en 5,80 m diep, is versierd met vijf boog van toepassing gedragen door halve kolommen. Een stenen plaquette gebeeldhouwd met een chrism, gedateerd uit de 6e eeuw door Edmond Le Blant, werd daar ontdekt tijdens werken en gebouwd over de boog van het transept.

Geclassificeerd als een historisch monument in 1912 herbergt de kerk ook beschermde elementen: het chrism (geclassificeerd sinds 1908), een 16e eeuwse renaissance preekstoel, en een 1700 zwarte marmeren herdenkingsplaat, gesticht door de burggraaf van Ribérac voor de armen in naburige parochies. Archeïsche hoofdsteden, waarvan sommige afkomstig zijn van oudere kerken volgens de markies de Fayolle, getuigen van mogelijk hergebruik. Camille Enlart benadrukte zijn karakteristieke truffelplan, terwijl de overblijfselen van muurschilderingen en een funeraire liter zijn middeleeuwse geschiedenis herinneren.

De kerk, oorspronkelijk Benedictijner priorij, verloor zijn kloostergebouwen in het noorden. De architectuur combineert 11e-eeuwse invloeden (een Romaans deel volgens Enlart) en 12e-eeuwse invloeden (datering behouden door Fayolle ondanks de archaïsche stijl van sculpturen). Recente restauraties hebben sacristie en lauze uit kroonlijsten verwijderd, met behoud van secundaire absidiolen, een zeldzaam kenmerk van het plan. De Merovingische kans van Saint-Apre, bewaard in het museum van Périgueux, illustreert regionale artistieke banden.

De site, een gemeenschappelijk eigendom, onderscheidt zich door de aangrenzende begraafplaats en de ligging in de buurt van de departementale weg 103, ten zuidoosten van het dorp. De opeenvolgende beschermingen (1908 voor het christendom, 1912 voor het gebouw, 1975 voor de preekstoel en plaquette) onderstrepen zijn erfgoedwaarde. Archeologische bronnen, zoals de congressen van de Société française d'archéologie (1927), hebben geholpen de complexe geschiedenis te documenteren, tussen middeleeuws hergebruik en moderne transformaties.

Externe links