Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sainte-Marie des Batignolles ontstond in 1826, toen een houten kapel werd opgericht om de 6.000 inwoners van de Batignolles te dienen, vervolgens een eenvoudig gehucht aan de rand van Parijs. Gefinancierd door donaties van Karel X en de hertogin van Angoulême, is het gewijd aan Maria van Nazareth op verzoek van deze laatste. In 1830 werd de kapel officieel de kerk van Sainte-Marie toen de gemeente Batignolles-Monceau werd opgericht, gescheiden van Clichy-la-Garenne. Zijn naam viert aldus de beschermheilige van de hertogin, hoewel een lokale legende de ontdekking oproept van een beeld van de Maagd tijdens de fundamenten.

Tussen 1834 en 1841 werd de kerk uitgebreid onder leiding van architect Paul-Eugène Lequeux om te reageren op bevolkingsgroei. Twee zijkapellen werden toegevoegd en in 1841 wijdde aartsbisschop Denys Affre de altaren gewijd aan de Maagd Maria en Sint Vincent de Paul. Het huidige aspect, geïnspireerd door de Griekse tempels met zijn driehoekige pediment en zijn vier kolommen, dateert uit deze periode. Eindelijk werd in 1857 een campanile gebouwd om de Etiennette bel te huisvesten, na het verlaten van een project van twee klokkentorens.

Tijdens de Commune van Parijs (1871) werd de kerk een plaats van vrouwenvergaderingen die gendergelijkheid claimden. In 1975 werd een historisch monument gebouwd, waar ook een orgel van 1923, dat tweemaal gerestaureerd werd (1947, 1994), werd gerestaureerd. Zijn neoklassieke stijl en sociale geschiedenis maken het tot een symbool van de wijk Batignolles, tussen religieus erfgoed en collectief geheugen.

Een tweede fase van de bouw, vaak verward met de oorspronkelijke kerk, werd gelanceerd in de 20e eeuw onder leiding van architect Bernard Haubold. Het project, dat in 1913 werd goedgekeurd maar werd vertraagd door de Eerste Wereldoorlog, nam een "Romano-Byzantijnse" stijl van baksteen en gewapend beton aan, met een door Mont-Saint-Michel geïnspireerde campanile. Hoewel mozaïek decoraties zijn gepland, is veel ervan nooit gerealiseerd. Het gebouw is in 2016 weer een historisch monument, dat de hele site beschermt, inclusief de buitenruimtes.

De kerk heeft een centrale plaats in de lokale cultuur, die fungeert als kader voor Joseph Roth's Legende van de Heilige Drinker (1939). Gediend door de metrostations Brochant, Rome en La Forche, blijft het een actieve plaats van aanbidding en een testament aan de stedelijke transformaties van Parijs, van de 19e eeuwse afgelegen dorpen tot integratie in de hoofdstad.

Externe links