Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Sainte-Marie-Madeleine de Villefranche-sur-Cher, gelegen in het departement Loir-et-Cher in de regio Centrum-Val de Loire, werd gebouwd in het 3e kwartaal van de 12e eeuw (circa 1150) onder auspiciën van de Ziekenhuishouders van Saint-Jean-de-Jérusalem. Het werd in eerste instantie gebruikt als kapel voordat het een parochie werd na de verdwijning van de voormalige kerk naast de Revolutie. Zijn oorspronkelijke Latijnse kruisplan, met apsis in cul-de-vier en twee apsidiolen, werd door de eeuwen heen aangepast: het schip verloor twee spanwijdten in de 18e eeuw, en een sacristie werd toegevoegd en vernietigd rond 1975.

Het gebouw draagt de sporen van verschillende tijdperken: gebeeldhouwde 12e eeuwse hoofdsteden en culs-de-lampe blijven over, terwijl de kluizen van de transept tussen de 15e en 16e eeuw werden herbouwd, met wapenschilden van Lodewijk XII en Anne van Bretagne. In 1748 ondernam commandant A. de Thianges grote werkzaamheden (reconstructie van de westelijke muur, reparatie van de klokkentoren en dekens). Geclassificeerd als historisch monument in 1986, de kerk behoudt vandaag een Grieks kruisplan, getuige van zijn turbulente geschiedenis tussen religieuze roeping en ziekenhuis.

De kerk was oorspronkelijk afhankelijk van de voorschriften van het ziekenhuis van Saint-Jean-de-Jérusalem, een militaire en ziekenhuisorde opgericht in de 11e eeuw om pelgrims te verwelkomen en zieken te behandelen. Na de Revolutie werd het de parochiekerk van Villefranche-sur-Cher. De opeenvolgende restauraties (met name in 1975 voor de hoezen van de absidiolen) hadden tot doel het Romaanse karakter te behouden, ondanks de transformaties. De zeshoekige klokkentoren, zeldzaam voor de regio, en de uitgesneden elementen maken het een opmerkelijk voorbeeld van het religieuze erfgoed van de Loirevallei.

Externe links