Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sainte-Odile kerk is een symbolische prestatie van de 2e kwart van de 20e eeuw, gelegen in het 17e arrondissement van Parijs. Opgericht in 1934 door Kardinaal Jean Verdier en Edmond Loutil (ook bekend als Pierre l'Ermite), duurde de bouw elf jaar, van 1935 tot 1946. Het gebouw, geïnspireerd door Byzantijnse kerken, werd ontworpen door architect Jacques Barge, toen 31 jaar oud. Zijn financiering, onafhankelijk van de gebouwen van de kardinaal, is gebaseerd op donaties van trouw, waaronder die van Edmond Loutil, pastoor en schrijver. De keuze om de kerk te wijden aan Saint Odile, patroonheilige van de Elzas, brengt hulde aan de oorsprong van de moeder van Loutil.

De versterkte betonnen structuur is bedekt met Saverne roze zandsteen, een knik naar de kathedraal van Straatsburg en het Elzas-erfgoed. De kerk onderscheidt zich door drie koepels die de Triniteit symboliseren en een 72-meter lange klokkentoren, met een koperen lul. Deze klokkentoren herbergt een unieke handmatige beiaard in Parijs, bestaande uit 23 klokken gesmolten in 1939 door het huis Paccard en verborgen in de buurt van Chartres tijdens de bezetting. Het gebouw, 72 meter lang, roept ook de 72 volgelingen van Christus op.

De interieurdecoratie mobiliseert gerenommeerde kunstenaars: Anne-Marie Roux-Colas beeldhouwt het portaal en tympanum, die Saint Odile in de hemel geïntroduceerd door de Maagd Maria, omringd door de Triniteit. François Décorchemont creëerde drie monumentale ramen (300 m2) die religieuze scènes en lokale figuren zoals kardinaal Verdier illustreren. Robert Barriot tekent het altaarstuk, geïnspireerd door Openbaring, terwijl Auguste Labouret het altaar siert met mozaïeken en pauwen, symbolen van onsterfelijkheid. Het orgel, geïnstalleerd in 1950, maakt dit artistieke ensemble compleet.

De kerk werd in 1946 gezegend door kardinaal Suhard, in aanwezigheid van bisschop Weber, bisschop van Straatsburg, en gewijd in 1956. De parochie, opgericht in 1953, heeft sinds 1988 een Tridentine cultus, met Gregoriaanse Masses. De kerk heeft in 2001 een historisch monument gebouwd voor de architectuur en de inrichting. Een ander feit markeert zijn geschiedenis in 2014, wanneer een individu vandaliseert een altaar en een standbeeld van Saint Thérèse.

De veranda, versierd met glazen roosters gesneden door Auguste Labouret, illustreert de litanie van de Maagd, terwijl de narthex een bas-reliëf van Sint Christophe van Robert Barriot herbergt. Het innovatieve gebruik van gegoten glas gekoppeld aan cement, een primeur voor François Décorchemont, en de asymmetrie van het plan, geforceerd door het perceel, onderstrepen de durf van dit project. De kerk diende aanvankelijk een populaire wijk gebouwd op oude vestingwerken, ontmanteld in 1919, symboliserend de stedelijke en geestelijke herovering van de Parijse periferie.

Externe links