Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sint Vincent en Anastase in Schwenheim, gelegen in de Nederrijn (Grote Oost), dateert uit de 12e eeuw. De klokkentoren, het oudste element, beschikt over een vier verdiepingen tellende toren van gesneden steen, met leesenes en een boog fries in het midden van de eerste twee verdiepingen. De halfvrijstaande baaien van het vierde niveau, versierd met kolommen met verschillende bases (kubisch, vierkant of rond), getuigen van een geavanceerde romaanse architectuur. Oorspronkelijk was de begane grond gewelfd op kubieke hoofdsteden, terwijl resten van formet bogen binnen blijven.

Het huidige schip, transept en koor, in crepy metselwerk, zijn meestal gedateerd tot de 19e eeuw. In 1854-1855 werd de kerk uitgebreid naar het westen om ruimte te krijgen, met de toevoeging van een transept en een koor met gesneden strips, terwijl de middeleeuwse koortoren werd bewaard als veranda. De getrilobeerde ramen, ingeschreven in bogen in het midden van de hanger, doen denken aan het schip van Singrist (begin 18de eeuw). Het gebouw, ingeschreven in historische monumenten sinds 1996, combineert daarmee Romaans erfgoed en latere wijzigingen, die de evolutie door de eeuwen heen weerspiegelen.

De kerk wordt genoemd uit de tiende eeuw onder de naam Sint Alban, voordat gewijd aan Sint Vincent en Anastasis uit de 15e eeuw (ca. De ingangsdeur van de behuizing, gedateerd 1770, en de 19e eeuwse transformaties illustreren de opeenvolgende aanpassingen van het gebouw. De klokkentoren, geclassificeerd als een historisch monument in 1996, blijft het oudste en best bewaarde deel, symboliserend de historische continuïteit van de site.

Het contrast tussen Romaanse steen en latere toevoegingen in Crepy metselwerk benadrukt de verschillende fasen van de bouw. Kubieke hoofdsteden, tores en collites van de tweelingbessen zijn opmerkelijke elementen van de toren. Het oude gewelfde koor, dat nu geplakt is, behoudt de dogische en formet bogen, terwijl de triomfboog in het midden van het schip de overgang markeert tussen de middeleeuwse en moderne delen.

De site, eigendom van de gemeente Schwenheim, maakt deel uit van een Elzas landelijk landschap gekenmerkt door religieuze gebouwen met gelaagde geschiedenissen. De geschatte locatie (152 Rue Principale) en de nauwkeurigheid van de kaart die als "passible" wordt beschouwd (noot 5/10) weerspiegelen de huidige documentaire beperkingen. De beschikbare bronnen (Wikipedia, Monumentum) benadrukken het belang van regionaal erfgoed, met name in de lijst van historische monumenten van de Nederrijnse Rijn.

Externe links