Bouw van het schip en het koor début XVIe siècle (≈ 1604)
Begin van het werk in krijt en zandsteen.
fin XVIe siècle
Toevoeging van zijkapellen
Toevoeging van zijkapellen fin XVIe siècle (≈ 1695)
Waarschijnlijke uitbreiding van het gebouw.
XVIIe siècle
Bouw van een galerie
Bouw van een galerie XVIIe siècle (≈ 1750)
Twee verdiepingen tellende tribune toegevoegd.
XVIIIe siècle
Sacristie toevoegen
Sacristie toevoegen XVIIIe siècle (≈ 1850)
Heiligheid rond het bed.
1894
Herschikking van de gevel
Herschikking van de gevel 1894 (≈ 1894)
Brick facade van architect Antoine.
17 juillet 2000
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 17 juillet 2000 (≈ 2000)
Officiële kerkbescherming.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (Box A2,108): Registratie bij Beschikking van 17 juli 2000
Kerncijfers
Antoine - Amienese architect
Herwerkte de gevel in 1894.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk Saint-Antoine de Montonvillers, gelegen in het departement Somme in de regio Hauts-de-France, is een typisch voorbeeld van een 16e-eeuwse landelijke kerk. Het schip en koor dateren uit het begin van deze periode, terwijl de zijkapellen in de tweede helft van de zestiende eeuw kunnen zijn toegevoegd. De krijt muren zijn gebaseerd op een zandsteen basis, en de blootgestelde structuur, gevormd, is origineel. De gevel, herbouwd in baksteen in 1894 door de Amienese architect Antoine, contrasteert met de rest van de middeleeuwse structuur.
Het monument herbergt een 17e-eeuwse stand van twee verdiepingen en een sacristie rondom het bed, gebouwd in de 18e eeuw. Buiten herbergt een vierhoekige toren een put, en de klokkentoren is bedekt met leisteen. De kerk werd in opdracht van 17 juli 2000 als historische monumenten vermeld en herkent daarmee haar erfgoedwaarde. Het weerspiegelt de architectonische en religieuze evolutie van Picardië, tussen laatgotisch erfgoed en latere aanpassingen.
De locatie van de kerk, in het centrum van het dorp Montonvillers, benadrukt haar historische rol als gemeenschap en spirituele ontmoetingsplaats. Zijn inscriptie in de Mérimée basis en zijn officiële bescherming maken het een bewaard gebleven getuigenis van de landelijke religieuze architectuur van de zestiende en zeventiende eeuw. De gebruikte materialen, zoals krijt en zandsteen, zijn kenmerkend voor de lokale bronnen van de regio, terwijl de baksteen van de gevel getuigt van de restauraties van de 19e eeuw.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen