Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Kerk à Coligny dans l'Ain

Ain

Kerk

    362 Grande Rue
    01270 Coligny
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Eglise
Crédit photo : Marianne Casamance - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1500
1600
1700
1800
1900
2000
2e moitié du XVe siècle
Eerste bouw
1869–1886
Reconstructie van het schip
28 décembre 1984
Historische monument classificatie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Kerk (Cd. AC 135): Inschrijving bij decreet van 28 december 1984

Kerncijfers

Étienne Morel - Bisschop van Maurienne en Abbé van Ambronay Weldoener, reconstrueren de kerk in de 15e.
Claude-Anthelme Benoit - Architect (11e eeuw) Hij regisseerde de neogotische veranderingen.
Dominique Girard - Architect (11e eeuw) Ontworpen altaren en liturgische meubels.
Curé Magaud - Initiator van het werk (1869 Hij hield toezicht op de reconstructie van het schip.

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Martin de Coligny, gelegen in het departement Ain in de regio Auvergne-Rhône-Alpes, is een religieus gebouw gebouwd in de 2e helft van de 15e eeuw, vervolgens grondig herontworpen in de 2e helft van de 19e eeuw. Het belichaamt een mix van originele gotische architectuur en neo-gotische toevoegingen, met een acht-span-schip gewelfd met dogische kruisen, monolithische pilaren versierd met plantenhoofdsteden, en een driezijdige bed. De westelijke gevel, met een gesneden veranda die Saint Martin zijn jas deelt, wordt overdekt door een roos en een pijlenklokkentoren. Binnen, de 28 15e eeuwse kraampjes, versierd met gesneden hoofden en flamboyante motieven, en hun barmhartigheid, getuigen van middeleeuws vakmanschap. De glas-in-lood ramen, meubels (meester altaar, altaarstukken, preekstoel) en neo-gotische decoraties dateren uit de 19e eeuw, waarin de architect Claude-Anthelme Benoit toezicht hield op het restauratiewerk, terwijl Dominique Girard sleutelelementen ontwierp zoals het altaar van het Heilige Hart of de biechtvaders.

Het gebouw dankt een deel van zijn 15e eeuwse wederopbouw aan Étienne Morel, bisschop van Maurienne en abt van Ambronay, afkomstig uit Coligny. Zijn invloed en kerkelijke functies verklaren de architectonische overeenkomsten tussen de kerkbedden, de kathedraal van Saint-Jean-de-Maurienne en de abdij van Ambronay, alle hedendaagse. Het schip, herbouwd tussen 1869 en 1886 onder impuls van de pastoor Magaud, trachtte de oude en nieuwe delen te harmoniseren, bijvoorbeeld door de vullingen van de vensters van de abside voor de zijbaaien weer te geven. Gerangschikt een historisch monument in 1984, de kerk onderscheidt zich ook door zijn kwaliteit meubels, waaronder gesneden panelen die het leven van Christus illustreren, een altaarstuk gewijd aan de Maagd, en 19e eeuws glas-in-lood ramen. De stenen van schijnbare grootte, de bogen van de transeptuele kapellen, en de dogische kluis met zeskwart van het bed benadrukken de rigor van de constructie.

Het patrimonium van de Kerk van St.Martin strekt zich uit tot zeldzame elementen zoals de genade, kleine consoles gesneden onder de kraampjes, waardoor de geestelijken te ondersteunen tijdens de diensten. Deze details, gecombineerd met de iconografische rijkdom van de kraampjes (menselijke hoofden, flamboyante motieven) en neo-gotische toevoegingen (dais ajourés, christelijke scènes), maken dit tot een belangrijke getuigenis van religieuze kunst in Bresse. Het plattegeldak, de prominente uitlopers en de zenitale verlichting met rozen vormen een architecturale compositie, zowel functioneel als symbolisch. Vandaag de dag eigendom van de gemeente, blijft de kerk een actieve plaats van eredienst, terwijl het aantrekken van kunstliefhebbers voor haar bewaarde meubels en de inscriptie als historische monumenten.

Externe links