Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sainte-Barbe kliniek, ook wel het mijnziekenhuis genoemd, werd gebouwd tussen 1882 en 1891 in Carmaux (Tarn) door de Société des mines de Carmaux, volgens de plannen van architect Valatx. Voorbestemd voor gewonde mijnwerkers, zijn stijl, het nabootsen van een klassiek kasteel, symboliseerde de vrijgevigheid van het bedrijf aan zijn werknemers. Het hoofdgebouw, met zijn voorlichaam versierd met mijnbadges en een standbeeld van Saint Barbe (schilder van mijnwerkers), domineerde een stenen gevel.

Tussen 1919 en 1922 werd de kliniek uitgebreid om de families van de mijnwerkers te huisvesten, met een bijgebouw van gewapend beton en bakstenen, die aanvankelijk door een raam werden opgeborgen. In 1948 werd dit raam vervangen door een afwijkende verdieping, en er werd een kapel toegevoegd. Een conciërge werd samen voltooid in 1957, in een stijl die overeenkomt met het oorspronkelijke gebouw. In 1983 werd de gemeente in de kolenmijnen overgenomen.

Gerangschikt een historisch monument in 1990, de kliniek werd in 1992 het culturele centrum Jean-Baptiste-Calvignac, genoemd naar een voormalige burgemeester van Carmaux, vakbondsactivist en dicht bij Jean Jaurès. Zijn inauguratie in aanwezigheid van president François Mitterrand markeerde zijn erfgoedbekering. Tegenwoordig getuigt het van de sociale en industriële geschiedenis van het mijnbekken van Carmelite.

Beschermde elementen omvatten gevels, daken, de kapel, de binnentrap en de tegels, evenals conciërge. Het gebouw, een gemeenschappelijk eigendom, combineert medisch erfgoed en culturele roeping, die de werkherinnering van de regio belichamen.

Externe links