Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Rozan kalkoven, gelegen in Cronon (Finistère), werd in het 2e kwartaal van de 19e eeuw gebouwd door het bedrijf Boulet et Cie na toestemming van de subprefect van Châteaulin in 1839. Aan de monding van de Aber had hij toegang tot de zee voor de levering van lokale kalksteen en brandstof (hout of kolen), alsmede voor de verzending van kalkvaten. Het geoptimaliseerde ontwerp, met een massieve toren in puin en een vermijdbaar interieur gevoerd met vuurvaste bakstenen, maakte een efficiënte productie mogelijk. De oven werd geïntegreerd in een regionaal economisch netwerk, waaronder Douarnenez Bay en Brest Harbour, waar kalk werd gebruikt voor mortel, coatings en bodemmodificatie.

De werking van de oven stopte rond 1872, na een storm beschadigde de structuur. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het verlaten en in 1984 herontdekt door de Brusselse Scouts. De site, overgenomen door het Conservatoire du littoral in 1983, werd in 1988 in de historische monumenten opgenomen en in 1989 gerestaureerd. Vlakbij, een middeleeuwse motte (ontvangen uit 1835) suggereert een oude bezetting van deze strategische site. Tegenwoordig illustreert de oven het industriële erfgoed van Breton en de integratie ervan in een bewaard landschap, hoewel de toegang beperkt is door de statuten van het Conservatorium.

De bouw van de oven voldeed aan een toenemende vraag naar kalk, met name voor het werk van de haven van Brest en de vestingwerken in de 19e eeuw. De kalksteen kwam uit lokale steengroeven of duinzand, terwijl de brandstof (hout uit het bos van Landevennec of steenkool) kwam over zee. De uitzonderlijke kwaliteit van granietmateriaal, zelden voor dit soort gebouwen in Bretagne, laat een aanzienlijke investering zien. De Rozan oven, de laatste en grootste op het schiereiland Cronos, markeert de climax en vervolgens de achteruitgang van deze industrie in het licht van de concurrentie en klimaatrisico's.

De site van Rozan, geclassificeerd in 1933 voor zijn landschap belang, behoort nu tot het Conservatoire du littoral. Hoewel beschermd, kan de oven niet worden gebouwd. Initiatieven, zoals de installatie van verklarende panels of de integratie ervan in de Fortifications Route (2007), zijn erop gericht dit erfgoed te versterken. De geschiedenis van de regio weerspiegelt ook de economische veranderingen, waar kalk- en bakstenenovens, die sinds de 18e eeuw actief zijn, geleidelijk zijn verdwenen ten gunste van nieuwe industrieën.

Externe links