Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De elektrische fabriek van de Jemmapes kade, gelegen op 132-134 quai de Jemmapes in het 10e arrondissement van Parijs, werd gebouwd tussen 1889 en 1895 om te voldoen aan de toenemende behoefte aan elektrificatie in de hoofdstad. De stad Parijs, die achterloopt bij andere Europese steden, heeft dit project toevertrouwd aan zes concessionaire bedrijven, waaronder de Parijse Compressed Air Company (CPAC), die verantwoordelijk is voor het voeden van 800.000 inwoners van de noordoostelijke en centrale districten. De installatie op het Sint-Martinkanaal, ver van de Haussmannische werken, vergemakkelijkte de levering van kolen door schepen en water voor stoommotoren. De architect Paul Friesé, ook verantwoordelijk voor de fabriek aan de Rue des Dames, ontwierp een gebouw met een metalen frame en bakstenen gevel, geïnspireerd op de theorieën van Viollet-le-Duc.

In 1895 in dienst genomen op een klein perceel van 5.500 m2, had de fabriek in 1900 300 werknemers in dienst en werd beschouwd als de modernste in Frankrijk. Aangezien de overlast en de technische vooruitgang echter verouderd zijn, is de exploitatie ervan in 1914 na het verstrijken van de concessie beëindigd. CPAC verkocht vervolgens de site, die werd omgezet in een schoenenfabriek (1915) en vervolgens in pakhuizen voordat ze werd gekocht door Clairefontaine in de jaren 1950. Het gebouw, geregistreerd als historisch monument in 1992, herbergt nu het hoofdkantoor van het bedrijf, zonder toegang tot het publiek.

De fabriek architectuur, in een U-vormig vlak, onderscheidt zich door zijn hoofdlichaam en twee vleugels loodrecht op het dok, met paviljoens eenmaal huisvesting accu's. De verticale verdeling, beperkt door beperkte ruimte, bovengeplaatste stoommachines, generatoren, kolensilo's (elk 70 ton) en watertanks (20 m3). De schoorstenen zijn sindsdien verdwenen, maar de structuur van rode en gele bakstenen, vergelijkbaar met die van de Menier chocoladefabriek in Noisiel, getuigt van de alliantie tussen architectonische kunst en industriële techniek van die tijd. De locatie illustreert dus de energie- en stedelijke overgang van Parijs naar de Belle Époque.

Externe links