Bouw van het geheel milieu XVIIIe siècle (≈ 1850)
Logis gedateerd 1756, ovale schuur opgericht
25 janvier 1996
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 25 janvier 1996 (≈ 1996)
Bescherming van alle bodems
octobre 1999
Overheidsopdrachten
Overheidsopdrachten octobre 1999 (≈ 1999)
Inkoop door de gemeenschap van gemeenten
2018
Herstel van het dak
Herstel van het dak 2018 (≈ 2018)
Terug naar de originele stoppel
2024
Erfgoed Lotto selectie
Erfgoed Lotto selectie 2024 (≈ 2024)
Financiering van 110 000 euro voor het huis
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
2025-2026
Geplande restauratie
Geplande restauratie 2025-2026 (≈ 2026)
Werkzaamheden op het gebied van risicowoningen
Geklasseerd erfgoed
Set bestaande uit de ovale schuur, het huis, het varkenshok en de bodem van het perceel (Vak A 172): classificatie op volgorde van 25 januari 1996
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
Bronnen vermelden geen historische actoren
Oorsprong en geschiedenis
Het landelijke complex van de rivier, gelegen in Saint-Éloy-les-Tuilleries en Corrèze (Nouvelle-Aquitaine), is een boerderij in het midden van de achttiende eeuw. Het is onderscheiden door zijn ovale schuur, uniek in de regio om zijn originele rieten dak te hebben gevonden in 2018. Dit type constructie, typisch voor de Corrèze-Haute-Vienne-Dordogne kruising, was wijdverspreid in de 19e eeuw, met meer dan 2000 exemplaren binnen een straal van 50 km. Vandaag zijn er nog maar 50 over.
De site bestaat uit een huis (gedateerd 1756 door een gegraveerd achterwerk), een schuur, een schuur, een schuur, kippen, kleppen en een broodoven. De schuur herbergde ooit een beating gebied, een stal en een fenil. Gerangschikt een historisch monument in 1996, het geheel werd in 1999 verworven door de gemeenschap van gemeenten van de Pays de Saint-Yrieix. In 2024 ontving zijn huis, in hoog gevaar, via de Erfgoed Lotto een financiering van € 110.000 voor een restauratie gepland in 2025-2026.
Ovale schuren, ongeveer tien meter hoog, waren traditioneel bedekt met roggenriet. Hun daling in de 20e eeuw wordt verklaard door het opgeven van deze techniek ten gunste van plaatmetaal. Met de restauratie van 2018 konden we het originele aspect herontdekken en benadrukten we het etnologische belang van dit limo vernaculair erfgoed. Het ensemble illustreert aldus de lokale landbouw- en architectonische praktijken van de achttiende en negentiende eeuw.