Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De hermitage van Saint-Valbert ontstond in het leven van Valbert de Luxeuil (c. 595-568), de zoon van een burggraaf van Meaux die monnik werd. Rond 629 keerde hij terug naar een nabijgelegen grot, nu 4 km ten noorden van Saint-Valbert. Deze plek, met een bron, wordt een hermitage en dan een bedevaartsplaats na zijn dood. In de 16e eeuw bouwde Dom Guillaume de Queuve, sacristan van Luxeuil, een klein toegangsgebouw om bezoeken door de gelovigen te vergemakkelijken.

In de 18e eeuw werd de site grondig gerenoveerd: een kapel (1757), een gebouw voor pelgrims, een monumentale ingang rond de bron (1758) en Franse tuinen werden toegevoegd onder auspiciën van de monniken van Luxeuil. De Franse Revolutie leidde tot de verkoop aan lokale industriëlen. In 1843 door de aartsbisschop van Besançon gerateld, waarna hij afscheid nam van het kleine seminarie van Luxeuil, verslechterde de hermitage na de wet van 1905 over de scheiding van kerken en de staat. De restauratie begon in 1961 met de vereniging van vrienden van Saint Colomban.

De site omvat nu de originele grot onder een rots, een monumentale ingang voorjaar, een kapel herbouwd in 1963 (op de site van een 18e-eeuws gebouw), en een moderne herberg voor bezoekers. In 1914 werd een historisch monument gebouwd voor de grot en de fontein, het behoudt ook de overblijfselen van een 16e-eeuws gebouw en een calvary aangeboden door een familie. Een zandsteengroeve en een diep voedselreservaat herinneren aan het verleden gebruik.

Hermitage illustreert de continuïteit van een lokale cultus die verbonden is met Saint-Valbert en die monastieke geschiedenis, religieuze architectuur en populaire tradities combineert. De evolutie weerspiegelt de politieke omwentelingen (revolutie, scheiding kerk-staat) en erfgoedbehoud inspanningen in de 20e eeuw.

Externe links