Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het bisschoppelijk paleis van Marseille, gebouwd vanaf 1648 in het 2e arrondissement, vervangt verschillende eerdere gebouwen. De bisschop Étienne de Puget lanceerde werkzaamheden voor de locatie van een voormalige koninklijke gieterij, gefinancierd door de overdracht van de jurisdictie van Saint-Marcel naar de stad. De gevels en de poort, ingeschreven in 1978, weerspiegelen een sobere klassieke stijl, met een gebogen pediment en Engelse poortbanen gesloten. Het gebouw, herbouwd in de 19e eeuw door Henry Espérandieu tijdens de bouw van de kathedraal van de Majoor, bevat vervolgens een uitbreiding met respect voor de originele sjablonen.

Het paleo-christelijke mozaïek dat in 2008 nabij de Major werd ontdekt, daterend uit de vijfde eeuw, onthult de locatie van het eerste episcopale paleis. Samengesteld uit veelkleurige tessen, vertegenwoordigt het pauwen en acanthen, symbolen van primitieve christelijke iconografie. Dit luxe decor was het bewijs van de rivaliteit tussen de bisschop van Marseille en die van Arles of Aix-en-Provence. In de middeleeuwen werd het paleis vlakbij de wallen gelegen, in 1337 en 1351 uitgebreid door de bisschoppen Jean Gasc en Robert de Mandagout, voordat het werd geschoren in 1524 tijdens het beleg van de stad door de hertog van Bourbon.

Op het moment van de Revolutie werd het paleis een nationaal eigendom en werd het na kostbare reparaties in 1822 teruggebracht naar het bisdom. De wet van 1905 leidde tot de verwijdering van bisschop Andrieu in 1906, en de Nationale Politie verhuisde daar in 1908. In 1950 voegde architect René Egger een modern gebouw toe om tegemoet te komen aan de groeiende behoeften van politiediensten. Ondanks zijn hardnekkige bijnaam "Evêché" zou de oude site in de jaren 2020 kunnen worden verlaten ten gunste van nieuwe gebouwen.

De opeenvolgende veranderingen van het paleis illustreren zijn aanpassing aan de institutionele behoeften: eerst de zetel van de episcopale macht, nu belichaamt het politie gezag. Zijn monumentale portaal en geclassificeerde gevels herinneren aan zijn religieuze erfgoed, terwijl de 20ste eeuw uitbreidingen markeren zijn functionele evolutie. De dualiteit tussen historisch erfgoed en hedendaags gebruik maakt het een symbool van Marseille herinnering.

De archeologische ontdekking van 2008 en de inscripties van historische monumenten in 1978 onderstrepen het erfgoed belang van de site. Het paleis, gekoppeld aan figuren als Henri de Belsunce (die een galerie in de achttiende eeuw toevoegt) of Toussaint de Forbin-Janson (die de bouw ervan afbakent), belichaamt bijna vier eeuwen geschiedenis van Marseille, tussen spirituele macht en burgerlijk gezag.

Externe links