Bouw van het paleis 1622 (≈ 1622)
Uitgegeven door bisschop Fabio Giustiniani.
1797
Gekocht door Joseph Bonaparte
Gekocht door Joseph Bonaparte 1797 (≈ 1797)
Wordt eigendom van de familie Bonaparte.
1900
Einde episcopale residentie
Einde episcopale residentie 1900 (≈ 1900)
Eerste vertrek van het bisdom.
1906-années 1960
Terugkeer van het bisdom
Terugkeer van het bisdom 1906-années 1960 (≈ 1933)
Episcopale stoel voor 54 jaar.
21 décembre 1984
Bescherming aan de voorzijde
Bescherming aan de voorzijde 21 décembre 1984 (≈ 1984)
Registratie voor historische monumenten.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Gevels en daken (Box BY 102): inschrijving bij beschikking van 21 december 1984
Kerncijfers
Fabio Giustiniani - Bishop van Ajaccio
Sponsor van het paleis in 1622.
Joseph Bonaparte - Eigenaar in 1797
Broer van Napoleon, koper van het gebouw.
Cardinal Fesch - Volgende eigenaar
Oom van Napoleon, houder van het paleis.
Oorsprong en geschiedenis
Het voormalige bisschoppelijk paleis van Ajaccio werd in 1622 gebouwd op initiatief van Fabio Giustiniani, vervolgens bisschop van de stad. Dit gebouw, gekenmerkt door een sobere architectuur met langwerpige ramen, draagt op zijn achterwerk de bouwdatum en het wapenschild van zijn sponsor. Zijn geschiedenis is nauw verbonden met de lokale kerk, maar ook met belangrijke politieke figuren: hij werd in 1797 gekocht door Joseph Bonaparte, later eigendom van kardinaal Fesch, oom van Napoleon I.
Na de ondertekening van het Concordat werd het paleis verhuurd aan het bisdom Ajaccio en diende als een episcopale residentie tot 1900, en opnieuw van 1906 tot de jaren 1960. Zijn gevels en daken, beschermd sinds 1984, getuigen van zijn erfgoed belang. Tegenwoordig behoort het gebouw tot een vereniging en behoudt het een deur versierd met het wapenschild van Giustiniani, symbool van zijn kerkelijke oorsprong.
Het paleis ligt op 24 rue Bonaparte en illustreert de banden tussen religieuze macht en politieke invloed op Corsica in de 17e eeuw. De overname door Napoleontische persoonlijkheden weerspiegelt zijn prestige, terwijl het langdurig gebruik als episcopale residentie onderstreept zijn centrale rol in de lokale geschiedenis. De beschermde elementen (gevels, daken) en de inscriptie in de historische monumenten maken het tot een belangrijke architectonische getuige van de moderne periode in Corsica.
