Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Charles Houille molen is een textielfabriek in Elbeuf (Seine-Maritime), gebouwd tussen de 2e helft van de 18e eeuw en de 3e kwart van de 19e eeuw. Georganiseerd in een U-vormig plan rond een rechthoekige binnenplaats, omvat het drie houten workshops met bakstenen vulling, verhoogd in de 19e eeuw, evenals een bakstenen werkgever woning met uitzicht op de Rue de la République. De westerse en noordelijke werkplaatsen behouden sporen van hun oorspronkelijke gebruik, zoals stallen op de begane grond of een oude kastanjesmelt. De site, met een oppervlakte van 1125 m2, heeft ook een paardrit om te spinnen, die vandaag verdween.

De fabriek behoorde tot de fabrikant van platen Charles Houler, zoals de kadaster van 1831. Zijn woning werd herbouwd in twee fasen: het oostelijke deel rond 1835, en het westelijke deel rond 1865. Textile activiteit, het combineren van garen spinnen en weven, gestopt rond 1870, hoewel de kadaster nog vermeld productie in 1882. In de 20e eeuw werd de site omgebouwd tot een fijne supermarkt en vervolgens gerehabiliteerd tot een residentieel gebouw. De gevels, daken en werkplaatsen aan de binnenplaats werden op 28 november 1997 als historische monumenten vermeld, waardoor een belangrijke getuigenis van de Normandische wolindustrie bewaard bleef.

Architectureel hebben de werkplaatsen typische kenmerken van pre-industriële producties: vierkante vloeren opgestegen door zolders, dakramen, en een zolder-extent (vandaag gesloten). De westelijke werkplaats, de meest imposante met drie vierkante verdiepingen, behoudt originele elementen zoals gedeeltelijk belemmerde baaien. De ingang veranda, uitgebreid met een stenen edicle die dienst doet als conciërge en kantoor, sluit het geheel op straat. Deze site weerspiegelt de evolutie van textielproductietechnieken, van het 18e-eeuwse vakmanschap tot de vroege 19e-eeuwse mechanisatie.

Het spinnen vindt plaats in de economische context van Elbeuf, een symbolische stad van Norman Drapery sinds de Middeleeuwen. In de 18e eeuw was de regio een belangrijk centrum van de wolproductie, waarbij ambachtelijke knowhow en technische innovaties zoals mechanische weefgetouwen of paardrijden werden gecombineerd om de machines te bedienen. De omschakeling van het terrein naar huisvesting in de 20e eeuw illustreert de achteruitgang van de plaatselijke textielindustrie, vervangen door nieuwe economische activiteiten.

Externe links