Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Zwitserse Stichting, ook bekend als het Zwitserse Paviljoen, is een gebouw in het Cité internationale universitaire de Paris (CIUP), ontworpen tussen 1931 en 1933 door Le Corbusier en Pierre Jeanneret. Gesponsord in 1930 door de Raad van Zwitserse Universiteiten op voorstel van wiskundige Rudolf Fueter, vervangt dit project een verlaten eerste wedstrijd. Het programma voorzag 42 studentenkamers, een eetkamer, een lobby en accommodatie voor het management. De Corbusier experimenteert met zijn architectonische theorieën, waaronder de vijf punten van de moderne architectuur: palen, dakterras, gratis plattegrond, gratis gevel en lange ramen. Charlotte Perriand werkt samen op het gebied van interieurontwerp, het creëren van gestandaardiseerde meubels aangepast aan de behoeften van studenten.

Het gebouw bestaat uit drie verschillende delen: een bar van kamers op stelten, een geglazuurde begane grond behuizing gemeenschappelijke ruimten (waaronder de gebogen lounge, versierd met een fotografische fresco en vervolgens een muurschildering in 1948), en een verticale verkeersblok verlicht door een glazen gevel. Innovatieve materialen voor de periode (ruw gewapend beton, gordijnwanden, verborgen metalen frame) en polychromie van de kamers weerspiegelen de corbusische esthetiek. De zuidelijke gevel, volledig geglazuurd, werd in 1953 gewijzigd om overmatig zonlicht te beperken, met de toevoeging van blinden en dubbele beglazing.

Gerangschikt als historisch monument in 1986, de Zwitserse Stichting is onderworpen aan grote restauraties tussen 1991 en 2010, onder toezicht van de historische monumenten. Vandaag verwelkomt het 46 studenten en onderzoekers in kamers van 16 m2 uitgerust met individuele sanitaire voorzieningen, terwijl het een plek voor het publiek voor architectonische bezoeken en culturele evenementen blijft. Het gebouw trekt jaarlijks bijna 10.000 bezoekers, viert zijn moderne erfgoed en zijn rol in de multiculturele dialoog.

Le Corbusier heeft het paviljoen in de loop der decennia persoonlijk verrijkt, waardoor plastic werken als schildersstilte (1948) en glazuurbanken (1957) zijn toegevoegd. De samenwerking met Charlotte Perriand, vooral voor meubels en chromatisch onderzoek, markeerde de identiteit van de plaats. De Zwitserse Stichting belichaamt aldus een synthese tussen studentenfunctionaliteit, architectonische innovatie en artistiek erfgoed, en dient als springplank voor Zwitserse en internationale hedendaagse creaties.

Externe links