Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kunstgieterij van Val d'Osne, gelegen in de gemeente Osne-le-Val (Haute-Marne), werd in 1836 door Jean-Pierre-Victor André opgericht om stadsmeubilair en decoratieve gietijzeren elementen te produceren. Ze werd al snel een belangrijke speler op dit gebied, dankzij innovaties zoals zandgieten, waardoor de kosten en kwaliteit werden verminderd. In 1851 werd ze beloond op de London Universal Exhibition voor de uitmuntendheid van haar producties, waaronder een fontein en gietijzeren delen met een opmerkelijke afwerking.

Onder Gustave Barbezat's leiding vanaf 1855, breidde de gieterij uit met een tweede hoogoven en vijf Wilkinson machines in 1860. Ze bereikte haar hoogtepunt op de Universal Exhibition van 1900, waar ze de gouden bronzen ensembles van de Alexandre-III brug en de Art Nouveau entourages van Parijs metrostations realiseerde, ontworpen door Hector Guimard. Na de Eerste Wereldoorlog nam de vraag naar siergietijzer af en ging het bedrijf over op industriële productie, terwijl het beeld en fonteinen bleef bewerken.

De gieterij heeft haar activiteiten in 1986 stopgezet na verscheidene overnames, waaronder die van de vestigingen van Durenne in 1931. De locatie, afgebroken na de sluiting, werd gedeeltelijk hersteld door ANDRA in 2014, waaronder de hoogoven. Tegenwoordig reflecteert de stad Osne-le-Val over haar toekomst, met projecten variërend van een museumruimte tot een plek van vrije tijd. Het artistieke erfgoed van de gieterij wordt voortgezet door her-edities van zijn iconische creaties, zoals Wallace fonteinen of Guimard metro entourages.

De catalogi van de Val d'Osne, met duizenden referenties, getuigen van de gevarieerde productie: stadsmeubilair, fonteinen, religieuze en seculiere beelden, en monumenten voor de doden na 1918. Onder andere Mathurin Moreau, Charles-Henri Pourquet en Isidore Bonheur, waarvan de werken wereldwijd werden uitgezonden. De gieterij illustreert daarmee de alliantie tussen kunst en industrie in de 19e eeuw, die duurzaam het Franse en internationale stadslandschap markeert.

De site, geclassificeerd als Historisch Monument in 1993, behoudt belangrijke overblijfselen: de originele hoogoven, de chiseler's werkplaats, de giethal, en een werkende stad genoemd naar Barbezat. Deze elementen herinneren samen met de ijzeren leeuw bij de ingang aan het sociale en economische belang van het bedrijf. Ondanks de na 1986 geleden achteruitgang hebben verenigingen als Les Compagnons de l'Histoire gewerkt aan het behoud van dit uitzonderlijke industriële erfgoed.

Externe links