Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

La Fontaine des Mers is een van de twee symmetrische fonteinen die tussen 1836 en 1846, onder leiding van architect Jacques-Ignace Hittorff, in de Place de la Concorde in Parijs zijn geïnstalleerd. Deze fonteinen, in opdracht van een stedelijke reorganisatie ontworpen om de onrustige politieke herinneringen van het plein te wissen, omlijst de obelisk van Luxor opgericht in 1836. La Fontaine des Mers, gelegen ten zuiden van de Seine, viert maritieme navigatie met zes kolossale figuren die de oceaan, de Middellandse Zee en allegorieën van de visserij vertegenwoordigen, terwijl zijn noordelijke tegenhanger, de fontein van de rivieren, roept riviernavigatie. Hun inauguratie in 1840 markeerde het hoogtepunt van een ambitieus artistiek en technisch project met gouden gietijzeren beelden gemaakt door gerenommeerde kunstenaars als Jean-François-Théodore Gechter of Antoine Desboeufs.

Het ontwerp van fonteinen maakt deel uit van een verlangen om het Franse marinegenie te verheerlijken, in verband met de aanwezigheid van het ministerie van de marine in een van de hotels aan het plein. De standbeelden, gemaakt van gietijzer, werden een technische vernieuwing voor die tijd De aangrenzende Rostrale zuilen, versierd met bogen van schepen, versterken dit maritieme thema en herinneren aan het embleem van de stad Parijs. In 1871 werd na de annexatie van Elzas-Lorraine door Duitsland het allegorische standbeeld van Straatsburg met zwart gedrapeerd, waardoor het monument een politieke en herdenkingsdimensie kreeg.

De geschiedenis van de Place de la Concorde, gekenmerkt door revolutionaire executies, beïnvloedt direct de creatie van fonteinen. Onder Louis-Philippe I werd Lodewijk XVIII's eerste project om een standbeeld van Lodewijk XVI op te richten verlaten ten gunste van symbolische neutraliteit, belichaamd door de Egyptische obelisk en fonteinen. Deze laatste, door het vieren van vreedzame veroveringen (handel, navigatie, wetenschap), transformeren de plaats in een plaats van nationale verzoening. Hun neoklassieke stijl, geïnspireerd op de oorspronkelijke plannen van Angel-Jacques Gabriel, harmoniseert met de omringende architectuur, en integreert industriële innovaties zoals gasverlichting via rostrale kolommen.

De fonteinen werden al snel Parijse symbolen, vereeuwigd in films als Fantomas (1964) of Un Américain à Paris (1951), waar een replica van de Fontaine des Mers diende als decor voor de laatste dansscènes. Hun onderhoud en behoud weerspiegelen hun status als belangrijke erfgoedelementen, hoewel hun primaire functie om de Franse maritieme macht te vieren is nu minder duidelijk voor het publiek. La Fontaine des Mers, met zijn allegorieën en naturalistische details (zwansen, schelpen), blijft een artistieke getuigenis van de culturele en technologische ambities van de 19e eeuw.

Externe links