Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

La Fountain des Quatre-Tias, gelegen in Fontenay-le-Comte in het departement Vendée, is een renaissance werk voltooid in 1542 tijdens het bewind van François I. De naam komt van de vier pijpen ("tias" in Vendean patois) waardoor het water stroomt. Het monument wordt gekenmerkt door een boog in manden handvat ondersteund door dorische zuilen, bedekt met een driehoekig pediment met het Latijnse motto van de stad: Fons Fontanacum Felicium Ingeniorum Scaturigo ("Fontenay, fontein en bron van prachtige geesten"), toegeschreven aan François I. Een gebeeldhouwd basreliëf, dat twee eenhoorns vertegenwoordigt (voormalig embleem van Fontenay-le-Comte) drinkend in een fontein, draagt de datum van 1542.

De fontein kent door de eeuwen heen verschillende denominaties: Fontein van de Schone Geesten (in relatie tot de lokale intellectuelen), Fontaine Royale (voor de revolutie), Fontaine des Frères (bij een school van de broeders van de christelijke scholen), en tenslotte Grande Fontaine om het te onderscheiden van een nabijgelegen fontein. Zijn traditionele toeschrijving aan de meester-metselaar Liénard de la Réau, genoemd sinds de 19e eeuw, wordt nu betwist bij gebrek aan stilistisch of documentair bewijs. Echter, de archieven onthullen regelmatige restauraties onder het oude regime, bevestigd door herdenkingsinscripties.

In 1898 werd een grote restauratie uitgevoerd, toevertrouwd aan de architect Octave de Rochebrune, die het uiterlijk van de fontein grondig veranderde. Rochebrune leunde op een 18e eeuwse tekening, vermoedelijk bewaard gebleven in de Gemeentelijke Bibliotheek van Poitiers (collectie dom Fonteneau), maar nooit gevonden ondanks uitgebreid onderzoek. Deze tekening, waarvan Benjamin Fillon een facsimile zou hebben verstrekt, zou de reconstructie van het heraldische decor tijdens de revolutie hebben geïnspireerd. De werken, voltooid in 1899, gebruikten stenen uit de lokale steengroeven van Mérité en de Gajonnière, met medewerking van beeldhouwer Abel Blanchard. De fontein werd genoemd als historische monumenten in 1926.

In 1941 werd een project overwogen om de fontein van het Vièteplein te ontmantelen en te herassembleren, maar werd verlaten. Tegenwoordig blijft het monument een symbool van het Castoriaanse erfgoed, gekenmerkt door zijn turbulente geschiedenis en architectonische transformaties. De huidige locatie, op de hoek van de straten van La Fontaine en Goupillau, maakt het een bezienswaardigheid in het centrum van de stad.

Externe links