Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Fontaine Gaillon in Parijs à Paris 1er dans Paris 2ème

Patrimoine classé
Fontaine
Paris

Fontaine Gaillon in Parijs

    Place Gaillon
    75002 Paris 2e Arrondissement
Eigendom van de gemeente
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Fontaine Gaillon à Paris
Crédit photo : Sammyday - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1700
1800
1900
2000
1707
Eerste vestiging
1827-1828
Reconstructie door Visconti
24 mars 1925
Historisch monument
1971
Laatst bekende restauratie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Openbare fontein en het architectonisch kader: inscriptie bij bestelling van 24 maart 1925

Kerncijfers

Jean Beausire - Architect van Lodewijk XIV Schepper van de fontein in 1707.
Louis Visconti - Architect van Charles X De fontein is gereconstrueerd in 1827-1828.
Georges Jacquot - Beeldhouwer Auteur van het centrale marmeren triton.
François Derre - Beeldhouwer Directeur secundaire beelden.

Oorsprong en geschiedenis

De Gaillonfontein, gelegen op Place Gaillon in het 2e arrondissement van Parijs, ontstond in 1707 onder het bewind van Lodewijk XIV. Oorspronkelijk ontworpen door architect Jean Beausire, heette het de "Louis-le-Grand fontein." Dit eerste werk markeerde het belang van stedelijke hydraulica onder het Oude Regime, die de fascistische monarchie weerspiegelt door zijn stijl en centrale ligging.

Aan het begin van de 19e eeuw, tussen 1827 en 1828, werd de fontein volledig herbouwd en aangepast door architect Louis Visconti, ten dienste van Charles X. Deze renovatie omvatte een centraal marmeren sculptuur van Georges Jacquot, dat een triton met een dolfijn vertegenwoordigt, omgeven door decoratieve elementen zoals overvloedige hoorns en waterplanten. De secundaire sculpturen werden toevertrouwd aan François Derre en Combette, ter illustratie van de artistieke kennis van de periode.

In 1925 werd een historisch monument gebouwd voor zijn architectonische kader en de openbare fontein. Het werk was het onderwerp van verschillende grote restauraties, met name in 1898, 1900 en 1971. Deze interventies, uitgevoerd door gemeentelijke architecten zoals Oberdoerffer, waren gericht op het behoud van de esthetische en functionele integriteit. Vandaag de dag, de Gaillon fontein blijft een emblematisch voorbeeld van Parijse erfgoed, mengen koninklijk erfgoed en 19e eeuw transformaties.

De Renaissance stijl, gekenmerkt door een dubbele bekken en mariene motieven, maakt deel uit van de traditie van fonteinen versierd met de hoofdstad. De decoratieve niche, met zijn dolfijnen en overvloedige hoorns, symboliseert zowel de technische beheersing van water als het artistieke ideaal van welvaart. Deze elementen maken het een opmerkelijke plaats, op het kruispunt van openbare nut en stedelijke schoonheid.

Historische bronnen, zoals de geschriften van Félix de Rochegude (1910) of de studies van de Société de l'histoire de l'art français (1958), benadrukken zijn rol in de geschiedenis van de Parijse ontwikkelingen. De Gaillon fontein belichaamt aldus de stilistische en politieke evoluties van Parijs, van het bewind van Lodewijk XIV tot de republikeinse restauraties.

Externe links