Bouw van de fontein 1806-1808 (≈ 1807)
Uitgegeven door François-Jean Bralle en Beauvallet.
1859
Bouw van een arcadeplein
Bouw van een arcadeplein 1859 (≈ 1859)
Stedelijke ontwikkeling rond de fontein.
1910
Crue de la Seine
Crue de la Seine 1910 (≈ 1910)
Vloedplek zichtbaar aan zijn voet.
1926
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 1926 (≈ 1926)
Erkenning van zijn erfgoedwaarde.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
François-Jean Bralle - Ingenieur
Ontworpen de plannen van de fontein.
Pierre-Nicolas Beauvallet - Beeldhouwer
Maakte de basreliëven van de fontein.
Oorsprong en geschiedenis
De fontein van Mars, ook wel de fontein van Gros-Caillou genoemd, is een neoklassieke fontein in het 7e arrondissement van Parijs. Gebouwd tussen 1806 en 1808 volgens de plannen van ingenieur François-Jean Bralle, wordt het onderscheiden door zijn bas-reliëfs gesneden door Pierre-Nicolas Beauvallet, student van Augustin Pajou. Oorspronkelijk trok ze water uit de Gros-Caillou brandbluspomp en werd vernoemd naar deze buurt.
In 1859 werd rond de fontein een arcadeplein gebouwd dat de stedelijke integratie versterkt. Een vloedpunt, zichtbaar aan de voet, markeert het niveau bereikt door de Seine tijdens de 1910 vloed. De fontein werd genoemd als een historisch monument in 1926, het erkennen van zijn erfgoed waarde.
In neoklassieke stijl bestaat de fontein uit een vierkant massief van ongeveer 2 meter zijde, versierd met toegewijde zuilen en bas-reliëfs die Mars, god van de oorlog, en Hygie, godin van de gezondheid vertegenwoordigen. Deze ongewone motieven kunnen worden verklaard door zijn nabijheid bij het voormalige militaire ziekenhuis Gros-Caillou, opgericht in 1759 en gesloopt in 1896. Drie bronzen mascarons, vergelijkbaar met die van de Four Seasons fontein, verdelen water, hoewel slechts één is nog steeds actief vandaag.
