Begin van het schuren 1er avril 1851 (≈ 1851)
Begin van het werk op goed #1.
1852
Eerste productie
Eerste productie 1852 (≈ 1852)
Innovatieve aardoliewinning.
mai 1883
Oprichting van goed 1 bis
Oprichting van goed 1 bis mai 1883 (≈ 1883)
Moderne goed vervangen #1.
1936 ou 1938
Well sluiting #1
Well sluiting #1 1936 ou 1938 (≈ 1938)
Combinatie en vernietiging van installaties.
1946
Nationalisering
Nationalisering 1946 (≈ 1946)
Integratie in de Bethune Groep.
1968
Laatste sluiting
Laatste sluiting 1968 (≈ 1968)
Einde winning, industriële omschakeling.
1er décembre 2009
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 1er décembre 2009 (≈ 2009)
Bescherming van gebouwen en leefruimten.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De gevels en daken van de gebouwen en behuizingen van de oude tegel van put nr. 1, bestaande uit het gebouw van de extractiemachine van put nr. 1bis met zijn technische voorzieningen nog steeds op zijn plaats, de werkplaatsen ernaast, de winkels en stallen gelegen aan de achterzijde van de tegel en de betonnen garage gelegen aan de ingang van de tegel op de rue Nationale, en de bakstenen behuizing op de rue Nationale met zijn entree heel (Box AM 439, 490, 492): inscriptie bij bestelling van 1 december 2009
Kerncijfers
Adrien Aubé de Bracquemont - Oprichter en innovator
Regisseerde het bedrijf, introduceerde moderne technieken.
Oorsprong en geschiedenis
De tegel van pit 1 van de Compagnie des mines de Vicoigne-Noeux-Drocourt, gelegen te Noeux-les-Mines, werd ingehuldigd in 1851 onder impuls van Adrien Aubé de Bracquemont. Deze site markeerde een technologische breuk in de regionale mijnbouw: de eerste put van 4 meter in diameter (vergeleken met 3 meter eerder), innovatieve uitputtings- en extractiemachines, en de snelle productie van olierijke steenkool al in 1852. De put werd een model, gekopieerd door de andere bedrijven in het bekken.
In 1883 werd de meer moderne put No. 1 bis 63 meter van de eerste gegraven, waardoor het verouderd was voor extractie (het werd vervolgens gebruikt voor ventilatie). De site uitgebreid met arbeiderssteden, een kerk (Sainte-Barbe), een coöperatie en een apotheek, die een autonome gemeenschap vormen. Ondanks een dodelijke stofexplosie in 1885, bleef de productie bestaan tot de nationalisatie van 1946 en de definitieve sluiting in 1968, gevolgd door industriële omschakeling.
De tegel werd in 2009-2010 als historisch monument beschouwd en behoudt zijn iconische gebouwen: 1 bis put extractiemachine, centrale werkplaatsen, grote kantoren, kerk, coöperatie en apotheek. De aangrenzende, beboste aarde is vandaag de dag een groene ruimte. De bronhoofden, gematerialiseerd door Charbonnages de France, herinneren de mijnbouwgeschiedenis, terwijl een klein lokaal museum dit industriële geheugen bestendigt.
De 1e put werd tussen 1936 en 1938 gevuld en vernietigd. Nou, 1 bis, opgewaardeerd in 1948, stopte in 1968 na 703 meter diepte. De site, een symbool van de gouden eeuw en de achteruitgang van de steenkool, illustreert ook de economische omschakeling van de Hauts-de-France, met zijn bewaarde bodem en beschermde gebouwen, getuige van een uniek technisch en sociaal erfgoed.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen