Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Penthièvre Fort werd in 1747 gebouwd in opdracht van de hertog van Penthièvre, gouverneur van Bretagne, na de plundering van Quiberon door de Engelsen in 1746. Het ligt aan de ingang van het schiereiland en is ontworpen om de zuidwestelijke kustverdediging te versterken, waaronder Fort Blocqué en Fort Cigogne. De locatie op de smalle istmus van La Palice maakte het een belangrijk punt voor het controleren van landtoegang.

In 1795 werd het fort tijdens de revolutie omgedoopt tot Fort Sans-Culotte. Na vier dagen beleg wegens gebrek aan voedsel gingen 400 van de 700 verdedigers bij het katholieke en koninklijke leger. Het werd gerestaureerd door generaal Hoche en werd gemoderniseerd onder het Consulaat en het Rijk.

In de 19e eeuw evolueerde het fort met voortdurende ontwikkeling (poederwinkels, vuurplaatsen) en diende als gevangenis tijdens de Eerste Wereldoorlog voor Duitse soldaten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, geïntegreerd in de Atlantische Muur door de Duitsers, werd het een plaats van detentie en executie: 59 weerstanden werden er neergeschoten in 1944, waarvan 50 op 13 juli. Een crypte en een monument vandaag herdenken deze slachtoffers.

Het fort heeft in 1933 een historisch monument gerangeerd en bevat sporen van zijn opeenvolgende fasen: 18e-eeuwse bastion (originele poederwinkel), wijzigingen van de 19e (kisten, sloten) en Duitse toevoegingen. Sinds 1969 is het de thuisbasis van een trainingscentrum voor het 3e Vannes Marine Infantry Regiment, terwijl het een symbool blijft van de vrijheidsstrijd in Bretagne.

De architectuur combineert droge stenen hellingen, 19e eeuwse kazematten en betonwerken uit 1940. De naburige angst, gescheiden door de spoorweg, en het afgesneden kamp (nu gewist) getuigen van zijn historische defensieve rol. De site combineert militair erfgoed en resistent geheugen, met overblijfselen zoals de galerie-mijnen waar de weerstanden werden begraven.

Externe links