Bescherming van Big Dognon 21 juin 1960 (≈ 1960)
Registratie als historisch monument.
19 octobre 1960
Bescherming van het recht
Bescherming van het recht 19 octobre 1960 (≈ 1960)
Registratie als historisch monument.
8 janvier 1962
Bescherming van het oude Breuil
Bescherming van het oude Breuil 8 janvier 1962 (≈ 1962)
Registratie als historisch monument.
13 septembre 2012
Bescherming van de Petit Dognon
Bescherming van de Petit Dognon 13 septembre 2012 (≈ 2012)
Registratie als historisch monument.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen historische acteurs gerelateerd aan tumuli.
Oorsprong en geschiedenis
De tumuli van Tusson vormen een set van vier prehistorische begrafenismonumenten gelegen op het plateau ten oosten van het dorp Tusson, in het departement Charente. Deze ovale structuren, uitgelijnd op een zuidwest/noordoost as en ongeveer 200 meter uit elkaar, behoren tot de grootste in Europa. Ze dragen de namen van de tumulus van Justitie, Petit Dognon, Gros Dognon en Vieux Breuil, en zijn nooit het onderwerp geweest van archeologische opgravingen. Hun grootte varieert: de Big Dognon, trapezium, is 138 meter lang voor een hoogte van 10 meter, terwijl de Little Dognon (57,40 m) werd afgesneden door een weg. Een vijfde tumulus, de Magnou, geventileerd en kleiner, ligt 600 meter zuidwest.
Deze tumuli werden geleidelijk beschermd als historische monumenten: de Gros Dognon in 1960, gevolgd door de tumulus van Justitie in hetzelfde jaar, vervolgens de Old Breuil in 1962 en uiteindelijk de Petit Dognon in 2012. Hun datering stamt uit de Neolithische periode, gekenmerkt door de opkomst van collectieve begrafenisstructuren in Europa. Een vijfde ronde tumor, gemeld in 1883 maar nu uitgestorven, eenmaal voltooid deze set. Bronnen vermelden ook bibliografische referenties, zoals de werken van Roger Joussaume of Jean-Sébastien Pourtaud, die deze monumenten plaatsen in de bredere context van het megalitisme van het West Centre.
De uitlijning en de uitzonderlijke grootte van deze tumuli suggereren een complexe sociale organisatie en een verlangen om een blijvende mark op het landschap te maken. Hun behoud, ondanks het ontbreken van opgravingen, maakt hen unieke getuigen van neolithische begrafenispraktijken. De locatie in Charente, een regio rijk aan megalithische sites, versterkt hun archeologische interesse. De beschikbare beschrijvingen benadrukken hun zichtbaarheid vanaf de horizon en versterken hun symbolische en herdenkingsdimensie voor oude bevolkingsgroepen.