Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Michelfontein, oorspronkelijk de Sevastopol fontein, werd opgericht tussen 1858 en 1860 als onderdeel van de Haussmannische transformaties van Parijs onder Napoleon III. Het moest een vertekende hoek tussen Boulevard Saint-Michel en Place Saint-André-des-Arts maskeren, maar moest ook een visueel perspectief bieden vanuit de Pont Saint-Michel. Het eerste project van een kolossaal standbeeld van Napoleon I werd verlaten ten behoeve van een allegorisch programma: de aartsengel Michael die de duivel terroriseert, omringd door chimera's en kardinaallijke deugden. De locatie tegen een noordelijke gevelmuur, weinig verlicht, werd bekritiseerd sinds de inauguratie.

De fontein is ontworpen door architect Gabriel Davioud en is geïnspireerd door Italiaanse modellen zoals de fontein dell'Acqua Felice in Rome, met een triomfboogstructuur van 26 meter hoog. Acht beeldhouwers werkten samen aan decoratieve elementen, waaronder Francisque Duret voor het centrale standbeeld en Henri-Alfred Jacquemart voor chimeras spuugwater. Polychromie (rood, groen, blauw) werd gebruikt om het gebrek aan licht te compenseren. Op 15 augustus 1860 werd het een symbool van de bevrijdingsstrijd in 1944, zoals blijkt uit de gedenkplaten die aan de chimera's werden toegevoegd.

Een historisch monument in 1926, de fontein belichaamt het eclectisme van het Tweede Rijk, combineren oude referenties, neo-Renaissance en religieuze symboliek. Zijn stijl, die door sommige tijdgenoten als onuitstaanbaar wordt beschouwd voor zijn accumulatie van verschillende beelden, markeert het einde van de Parijse fontein-muren. Vandaag de dag blijft het een belangrijk stedelijk monument, gekoppeld aan de geschiedenis van het Latin Quarter en de strijd voor de bevrijding van Parijs.

De fontein maakt deel uit van een monumentale as die via de boulevard du Palais de Place du Châtelet (rechts) met het eiland de stad verbindt. Oorspronkelijk was het gelegen aan de Boulevard de Sébastopol (nu Boulevard Saint-Michel), vandaar zijn voornaam. De inscripties herinneren aan haar politieke context: een gemeentelijke prestatie onder Napoleon III, die zowel keizerlijke macht als Parijse religieuze erfgoed viert, met de verwijzing naar de kapel Saint-Michel verdween in 1784.

De materialen, gekozen voor hun sterkte en esthetiek, omvatten Languedoc marmer, Soignies steen (België), en gele kalksteen. De allegorische sculpturen, zoals Prudence, Justice, Force, Temperance, omlijsten de armen van Parijs en benadrukken de burgerlijke dimensie van het monument. Ondanks aanvankelijke kritiek illustreert de fontein de Haussmanniaanse ambitie om nut (distributie van water) en artistieke grandeur in de openbare ruimte te combineren.

Externe links