Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Galerie Vivienne, oorspronkelijk Galerie Marchoux, werd in 1823 gebouwd door notaris Louis-Auguste Marchoux over de plannen van architect François-Jacques Delannoy. Het verving verschillende particuliere hotels, waaronder Vanel en Baudru de Serrant, om een passage te maken van de rue des Petits-Champs naar rue Vivienne. De neo-klassieke Pompeïsche stijl, versierd met mozaïeken ondertekend door Facchina en sculpturen symboliseren handel (geproduceerd, hoorns van overvloed), maakte het een emblematische plaats. In 1825 werd Vivienne hernoemd naar de gelijknamige straat, zelf genoemd naar Louis Vivien, bisschop van Parijs in 1599.

Vanaf de opening trok de galerie een gevarieerde klantenkring dankzij haar strategische positie tussen het Palais-Royal, de Bourse en de Grands Boulevards. Er waren ambachtelijke winkels (aannemers, bottiers, boekwinkels als Petit-Siroux), shows (Cosmorama in 1828), en cafés. Ondanks zijn eerste succes, leed het onder de concurrentie van de nabijgelegen Colbert Gallery en de achteruitgang van het Palais-Royal. De Haussmann-revolutie en het vertrek van luxewinkels naar de Madeleine verminderden het prestige van het Tweede Rijk.

In 1859 liet Anne Sophie Ermance Marchoux, kunstenaar en beeldhouwer (auteur van de entreebeelden), de galerie na aan het Institut de France om de winnaars van de Rome Prijs te financieren. De site ervoer hoogtes en dieptepunten: een dodelijke brand in 1891, een dreiging van sloop in 1926, en vervolgens artistieke opleving in de jaren tachtig onder impuls van Huguette Spengler. Tegenwoordig herbergt het modewinkels (zoals Kenzo Takada's in de jaren 1980), cafés en parades, met behoud van de originele decoratie beschermd sinds 1974.

De galerie van Vivienne onderscheidt zich door zijn monumentale trap die leidt naar de voormalige residentie van Vidocq, hoofd van de geheime politie, en door zijn glasrotunda die door een hemisferische glazen koepel wordt overspoeld. De restauraties, met name die van Marc Saltet aan het einde van de 20e eeuw, behouden zijn opmerkelijke elementen: elegante ramen, terrazzo vloeren en gebeeldhouwde decoraties die de handel vieren. In 2016 brak er een controverse uit over een renovatie die te opdringerig werd geacht, voordat de samenwerking met de Galeries Royales Saint-Hubert in Brussel in 2019 plaatsvond.

Architecturally, Delannoy gemengd Empire invloeden (stijlen, bogen) en symbolen van welvaart (lauriers, tarweschoven). De geometrische mozaïeken van de grond, geïnspireerd door die van de Rue de Rivoli, en de schilderijen van nimfen in de rotunda benadrukken het utilitaire en artistieke karakter. Gerangschikt een historisch monument in 1974, de galerie belichaamt de gouden eeuw van Parijse passages, tussen commerciële innovatie en architectonisch erfgoed.

Externe links