Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De oude site van Sanxay, daterend uit de 1e en 2e eeuw, is een Gallo-Romeinse landelijke heiligdom gekoppeld aan de cultus van helende wateren. Het is opgebouwd rond een zeldzame achthoekige tempel, een amfitheater van 6.600 zitplaatsen, en thermale baden geassocieerd met gebouwen voor curatoren. Gevonden tussen 1881 en 1883 door pater Camille de La Croix, werd de site gevuld na de opgravingen, waardoor alleen zichtbaar de tempel, het amfitheater en het heiligdom van de wateren, geclassificeerd als historische monumenten uit 1882. De overblijfselen strekken zich uit over 20 hectare, doorkruist door de rivier de Vonne, met ontwikkelingen meestal gelegen op de linkeroever.

De achthoekige tempel, uniek ontworpen in Gallië, heeft een cella van 13 m in diameter, omgeven door een Grieks kruis portico en een vierkant peribol van 4.000 m2. Een bron stroomt onder zijn fundamenten, en een ondergrondse verbindt het gebouw met een buitenbekken, wat een heilig drainagesysteem suggereert. Het theater, ondersteund door de steile helling van de rechteroever, combineert de kenmerken van de landelijke theaters en amfitheaters, met een halfronde kelder voor 6.600 toeschouwers en een scène met uitzicht op een orkest van 20 m in diameter.

Het Heiligdom van Wateren, acht keer aangepast, evolueert van een dubbele cella tempel (II eeuw) naar een atypische thermische complex, met hete zwembaden en kamers gewijd aan cursisten. De opgravingen van de 19e eeuw onthulden huizen, hotels voor pelgrims, en voorwerpen (geld, beelden van Mercurius en Venus) vandaag bewaard in het Musée Sainte-Croix de Poitiers. Bezet al in de 1e eeuw voor Christus, de site daalde na de 2e eeuw, misschien als gevolg van de crisis van de 3e eeuw of Christianisering. De zichtbare resten, beheerd door het Nationaal Monumentencentrum, blijven open voor het publiek.

De in 1865 geïnitieerde opgravingen, gesystematiseerd door Camille de La Croix (1881 Volgende campagnes (1938/1940, 1975/1975/1976, 1985/1994) verfijnden het begrip van de site, onthullen haar rol als een plaats van thermische en religieuze bedevaart. Moderne onderzoeken (sinds 1998) hebben gezorgd voor een beter behoud van de drie grote ensembles: tempel, theater en heiligdom.

De site illustreert de Gallo-Romeinse provinciale architectuur en combineert lokale innovaties (octogonaal plan, aangepaste baden) en Romeinse invloeden (theater, fanum). De oost-west uitlijning tussen de achthoekige tempel, een begrafenis tholos en een fanum suggereert symbolische planning. De ontdekte voorwerpen (juwelen, aardewerk, valuta's van de 1e.

Vandaag de dag, de ruïnes geclassificeerd in 1882 bieden een uitzonderlijke getuigenis van de culturele en thermische praktijken in Romeinse Gallië. Hun beheer door het Nationaal Monumentencentrum maakt een toeristische en wetenschappelijke waardering mogelijk, terwijl de collecties van het St. Croix Museum het begrip van deze belangrijke site van het oude Wenen compleet maken.

Externe links