Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het station werd gebouwd tussen 1847 en 1850 door architect François-Alexandre Duquesney en ingenieur Pierre Cabanel de Sermet. Het werd in 1850 door Louis-Napoleon Bonaparte ingehuldigd als symbool van de Franse spoorwegontwikkeling, met een neoklassieke gevel versierd met allegorische standbeelden van Straatsburg en Verdun. De locatie, gekozen om de oost-parisiaanse reliëfs te omzeilen, was controversieel, met een aantal voorstellen voor het station van Austerlitz of Lyon als eindpunt.

In 1854, na een eerste uitbreiding gekoppeld aan de Mulhouse lijn, nam het de naam "Ooststation." Het station onderging grote veranderingen in 1885 en 1900, van 4 naar 16 rijstroken, vervolgens werd volledig gesplitst tussen 1926 en 1931 onder de leiding van Jules Bernaut, het aannemen van een perfecte symmetrie. Het speelde een sleutelrol in de twee wereldoorlogen, diende als mobilisatiepunt en beschutte een ondergrondse bunker gebouwd in 1941 onder de bezetting.

Het station is beroemd om zijn hal versierd met Albert Herter's De Vertrek van het Haar (1926) schilderij, ter nagedachtenis aan de soldaten van 1914, en om zijn Art Deco buffet aanbieden Elzasische specialiteiten. Het werd in 2007 gemoderniseerd voor de komst van de TGV Oost, die in 2008 een Brunel Award ontving. Tegenwoordig combineert het de belangrijkste lijnen verkeer (TGV, ICE, Nightjet) en voorsteden (Transilien P), terwijl het blijft een culturele plaats, verschijnen in vele films.

De architectuur combineert neo-classicisme en Art Deco, met een stenen gevel, allegorische beelden (Straatsburg van Henri Lemaire, Verdun van Henri Varenne) en een Art Deco raam dat de binnenplaats bedekt. Het station was ook het mythische startpunt van de Orient Express in 1883 en de Trans-Europ Express in 1957. De toekomst omvat het CDG Express-project (2027) en een mogelijke link met het Gare du Nord.

De Gare de l'Est belichaamt de Franse spoorweggeschiedenis, tussen technische innovaties (electrificatie in 1962), geopolitieke kwesties (verbinding met Duitsland, Rusland) en collectief geheugen, met name door zijn rol in wereldconflicten en zijn vertegenwoordiging in de bioscoop, van La Grande Vadrouille (1966) tot Amélie Poulain (2001).

Externe links