Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Hesselin hotel, gebouwd tussen 1640 en 1644 door architect Louis Le Vau voor Louis Hesselin, was een 17e-eeuws herenhuis gelegen op het eiland Saint Louis. Heselin, meester van het Huis van Deniers en intendant van de Koning's Pleziers, herbergde een kabinet van nieuwsgierigheid en een rijke collectie kunst. De poort, versierd met ramkoppen gesneden door Étienne Le Hongre, en ingericht in paviljoens langs de kade weerspiegelde de invloed van Le Vau, die ook experimenteerde met een kamer met Italiaans.

Het hotel veranderde meerdere malen van eigenaar: verkocht in 1719 bij Monerat, vervolgens in 1787 bij d'Ambrun de Mouutalets, werd het uiteindelijk overgenomen door Le Brochant, wiens erfgenamen, zoals Alexandre Parent du Châtelet, het gedeeltelijk veranderden. In de 19e eeuw werd een twee verdiepingen tellend gebouw toegevoegd, waarin prestigieuze huurders werden verwelkomd, waaronder een apostolische noncio en Loquet, burgemeester van het district. Ondanks zijn rangschikking bij historische monumenten in 1927, werd het hotel in 1934 verpletterd.

Helena Rubinstein, fabrikant van cosmetica, kocht het land in 1932 en vertrouwde architect Louis Süe toe met de bouw van een modern gebouw, waar ze zich vestigde in 1937. Zijn triplex, gedecoreerd door kunstenaars als Jean Lurçat en Pablo Picasso, werd een receptie in All-Parijs. Bezet door de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog, hield het appartement meubels gezeefd met kogels als getuigenis. Later werd hij verhuurd aan Georges en Claude Pompidou, die er respectievelijk in 1974 en 2007 stierven.

Onder de overblijfselen van het oorspronkelijke hotel blijft het smeedijzeren balkon op de eerste verdieping (in 1927 geclassificeerd), schilderijen van het trappenhuis, een binnenplaats fontein en een gewelfde inrichting. De originele set naast elkaar geplaatste paviljoens langs Poulletier Street, met winter appartementen aan de Seine kant en zomer appartementen aan de tuin kant. De beeldhouwers Gilles Guérin en Jacques Sarrazin, evenals de schilder Michel Dorigny, hadden bijgedragen aan zijn interieur.

Het huidige gebouw, hoewel modern, bestendigt de herinnering aan deze historische site, waar figuren als Louis de Funès en Claude Mauriac woonden. Zijn architectuur en geschiedenis illustreren de transformaties van Île Saint-Louis, tussen bewaard erfgoed en stadsvernieuwing.

Externe links