Kerk oorsprong XIe siècle (≈ 1150)
Bouw van de oostelijke delen van het schip.
XIIIe siècle
Gedeeltelijke reconstructie
Gedeeltelijke reconstructie XIIIe siècle (≈ 1350)
Ontwikkeling van de noordelijke poort en bladerhoofdsteden.
XVIIe siècle
Grote werkzaamheden
Grote werkzaamheden XVIIe siècle (≈ 1750)
Hoogte van de toren, noordelijke kapel, sacristie.
1879–1880
Renovatieproject
Renovatieproject 1879–1880 (≈ 1880)
Monumentale trap en gereconstrueerde zuidelijke druppelwand.
31 décembre 2014
Registratie MH
Registratie MH 31 décembre 2014 (≈ 2014)
Bescherming van het hele Castet.
16 juin 2016
MH-classificatie
MH-classificatie 16 juin 2016 (≈ 2016)
Westshift en geheime huizen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Het geheel, zoals afgebakend op het plan gehecht aan de Orde en bestaande uit de grond van de percelen van plaat C 419 tot en met 422, 430, van de kerk van Saint-Pierre in totaal (Box C 421), van het noordelijke gebouw in totaal, bekend als het huis van de Chasseurs, en van het huis met zijn helling van ruwe grond in totaal (Box C 420), alsmede van de niet-kadastrale brug tussen de percelen C 1060 en 1062 in het westen en C 420 en 419 in het oosten, alsmede het deel van de gemeenschappelijke weg bekend als het dorp tussen de percelen C 431, 418, 1065, 1061, 1062, 1062, 407 in het westen en C 430, 420, 419 in het oosten: inscriptie op volgorde van 31 december 2014 - In totaal, de westelijke rampart in ruwe grond en de woning die eraan is gehecht (cad. C 420) : classificatie bij decreet van 16 juni 2016
Oorsprong en geschiedenis
Het Castet complex, gelegen in Sainte-Christie-d-Armagnac, is een belangrijke historische site die kastelen, kerkelijke en dorpselementen combineert. In het hart van dit ensemble bestaat de Sint-Pieterskerk uit een schip en een noordkant, met een plat bed geflankeerd door een klokkentoren en een traptoren. Het originele stenen metselwerk, zichtbaar in het nachtkastje, evenals de bovenliggende niveaus van de toren (gesneden steen en baksteen) getuigen van opeenvolgende bouwfasen sinds de Middeleeuwen. De noordelijke poort, gedateerd in de 13e eeuw, bewaart gebladerde hoofdsteden, terwijl de 19e eeuwse interieurs de oude structuren gedeeltelijk maskeren.
De kerk van Petrus vindt zijn oorsprong in de 11e eeuw, zoals blijkt uit de oostelijke delen van het schip en bed. In de 13e eeuw werd een gedeeltelijke wederopbouw uitgevoerd, waaronder de ontwikkeling van de noordelijke poort. Het werk gaat verder rond de 17e eeuw met de hoogte van de toren, de bouw van een traptoren en een noordelijke kapel, evenals de transformatie van het oude koor in een sacristie. In de 19e eeuw zorgde een ambitieus project (1879.
Het Castet illustreert een zeldzame ruimtelijke en chronologische juxtapositie, waarbij ruwe aarde, hout en steen worden gemengd. Gerangschikt en genoteerd als Historische Monumenten tussen 2014 en 2016, de site omvat ook wallen in ruw land, een huis, een brug en een deel van een gemeenschappelijke weg, een weerspiegeling van het erfgoed belang. De lokale archieven (Sainte-Christie-d.
De site is nu eigendom van de gemeente. De staat van instandhouding en de locatie, opgemerkt 8/10 voor de nauwkeurigheid, maken het een waardevolle getuigenis van middeleeuwse en moderne constructieve technieken. Het gebruik van verschillende materialen (ruw land, baksteen, steen) en de complexiteit van de architectonische evolutie maken het tot een opmerkelijke set, zowel historisch als archeologisch.
De wettelijke bescherming omvat de gehele Sint-Pieterskerk, het noordelijke gebouw (bekend als het huis van de Chasseurs), het huis met zijn wal in de ruwe grond, evenals een brug en een deel van de gemeenschappelijke weg. Deze maatregelen zijn erop gericht de integriteit te bewaren van een site die bijna duizend jaar geschiedenis belichaamt, van zijn castrale oorsprong tot zijn recente ontwikkelingen, waaronder zijn religieuze en dorpsveranderingen.
Tot slot maakt het Castet deel uit van een Armeens landschap, gekenmerkt door feodale en agrarische geschiedenis. De wallen in het ruwe land, typisch voor lokale constructies, roepen vernaculaire technieken op, terwijl de toren en de romaanse hoofdsteden regionale invloeden oproepen. Dit monument, zowel een plaats van eredienst, verdediging als gemeenschapsleven, biedt een uniek inzicht in de evolutie van Gascon dorpen door de eeuwen heen.
