Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Grand Hotel Le Broussy en Grand Café Riche, gelegen in Rodez, vormen een iconisch architectonisch complex gebouwd in 1891. Het gebouw beslaat een heel eiland tussen Victor-Hugo Avenue, Abbé-Bessou Street en Croizat Street. De gevel, ritmisch met uitgesneden openingen en vangrails versierd met Art Deco motieven, wordt overdekt door een marquise met een terras versierd met mozaïeken en betonnen tuinders. Binnen behouden het café en het hotel karakteristieke elementen van de jaren 1930: mozaïekvloeren, kunst strijken, fluwelen meubels, en wit glazen plafondplafonds, die de invloed van de Rutheense, sobere en geometrische kunst deco weerspiegelen.

In 1928-1930 voerde architect André Boyer, vriend van de eigenaar Paul Broussy, grote renovaties uit, waaronder de creatie van het terras, de hervatting van de gevel en de transformatie van de binnenruimtes. De mozaïeken zijn gemaakt door Bellaclat, terwijl de ijzerwerken, gesigneerd Louis Lacout, sierlijke trappen, hellingen en meubels. Orientalist schilder Maurice Bompard decoreert de lounge van het hotel van marouflé doeken en draagt bij aan de schilderijen van de eetkamer. Het koffiemeubilair, gemaakt door de lokale meubelmaker Louis Vigouroux, completeert deze coherente set, waarbij functionaliteit en esthetiek worden gecombineerd.

Het Grand Café Riche, met zijn grote kamer gedeeld door banken en fluwelen fauteuils, werd oorspronkelijk uitgebreid door een woonkamer die communiceert met de eetkamer van het hotel. Details zoals smeedijzeren candelabras, kapstokjes of volute-vormige raditors illustreren de zorg voor het tweede werk. De eetkamer, in tegenstelling tot de Art Deco lounge, behield zijn eclectische inrichting uit de late 19e eeuw. In 1970 werd het hotel verhoogd met twee verdiepingen en vervolgens gemoderniseerd, voordat het in 2007 werd gekocht door de groep Ruban Bleu, die de erfgoedelementen herstelde en zich aan de hedendaagse normen aanpaste.

De gevels, daken, mozaïeken en interieurelementen (hal, Bompard lounge, trappenhuis) staan sinds 2014 in de historische monumenten, na correctie van een eerste stop zonder terras. Het gebouw, verdeeld in de jaren 80, zag zijn superieure kamers overgebracht naar een vereniging, terwijl het hotel deel werd een Mercurius in 2008. Ondanks veranderingen zoals de onderdrukking van de oude bar of muur appliques, blijft het geheel een belangrijke getuigenis van architectuur en vakmanschap van de jaren dertig.

Lokale ambachtslieden speelden een centrale rol in de creatie van de verzamelingen. Louis Lacout, ijzermaker, tekent de traphellingen en meubelelementen, terwijl de gebroeders Bellaclat ingrijpen op mozaïeken. Maurice Bompard, een oosters schilder, brengt een artistieke aanraking met zijn werken in de woonkamer en eetkamer. Deze samenwerkingen benadrukken de regionale verankering van het project, waarbij traditionele knowhow en moderniteit worden gecombineerd. Het hotel en het café, plaatsen van burgerlijke gezelligheid, weerspiegelen ook de evolutie van levensstijlen aan het begin van de twintigste eeuw, tussen modern comfort en historisch erfgoed.

Externe links