Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De grot van La Salpêtrière is een diepe schuilplaats in de gemeente Remoulins, in het departement Gard (regio Occitanie), voorheen Languedoc-Roussillon. Het ligt 200 meter verderop van de Pont du Gard, aan de rechteroever, vlakbij de gemeenschappelijke grens met de Vers-Pont-du-Gard. Deze site staat bekend om het leveren van een van de meest complete stratigraphics van de Upper Paleolithic in de Franse Middellandse Zee, met niveaus van de Aurignacian tot de Chalcolithic. Het is de gelijknamige site van de Salpetrian, een cultuur gedateerd ongeveer 19.000 jaar voor het heden, geïdentificeerd door archeologische opgravingen.

De in 1872 geïnitieerde opgravingen onthulden opeenvolgende menselijke beroepen: Aurignacian, Gravettien, Solutreen, Salpetrian, Magdalenian, Neolithic en Chalcolithic. Onder de opmerkelijke ontdekkingen is een saïga (Saiga tatarica) twijg geassocieerd met de Tardiglaciary (Würm IV, ~16.050 tot 9.700 v.Chr.). Deze archeologische lagen weerspiegelen een continue en gediversifieerde bezetting, die de aanpassingen van menselijke groepen aan klimaat- en milieuverandering aan het einde van de Prehistorie weerspiegelt.

De grot werd op 19 juni 1931 geclassificeerd als Historische Monumenten. Het staat niet open voor het publiek, waardoor het zijn integriteit behoudt voor toekomstig onderzoek. Studies ter plaatse, zoals die van Max Escalon de Fonton of G. Boccaccio, hebben bijgedragen tot het definiëren van de technische kenmerken van de bovenste Solutreaanse en Salpetrische lithische industrieën, waarbij de breuken en continuïteiten tussen deze prehistorische culturen worden benadrukt.

De site maakt deel uit van een karst landschap typisch voor Gardon kloof, dicht bij andere prehistorische overblijfselen. De strategische locatie, dicht bij een permanente waterbron (de Gardon) en rijke jachtgebieden, verklaart zijn attractie voor paleolithische groepen. Recent onderzoek, zoals het proefschrift van Maryline Rillardon (2010), heeft het inzicht in de leefstrategieën en het milieu van de laatste jagers-verzamelaars in de regio, van de Upper Pleniglacial (20 000 jaar BP) tot het optimale klimaat (8 000 jaar BP).

Externe links