Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Guimard Edicle van het Cité station, ontworpen in 1900 door architect Hector Guimard, belichaamt de climax van Art Nouveau in het Parijse stadslandschap. Dit type B-model, dat in noodgevallen de eerste metrostations voor de Universal Exhibition van 1900 uitrust, onderscheidt zich door zijn omgekeerde V-dak, groene geëmailleerde lavapanelen en candelabras in de vorm van "strengen van muguet." Guimard, hoewel geen winnaar van de eerste competitie, werd gekozen voor zijn modulaire en esthetische aanpak, waarbij ijzer, gietijzer en glas in een lichtgewicht en gestandaardiseerde structuur werden gecombineerd.

De bouw van deze gebouwen maakt deel uit van een snelle modernisering van Parijs, waar de metro moest concurreren met de ondergrondse netwerken van Londen of Wenen. Guimard werkte samen met uitzonderlijke ambachtslieden, zoals de Fonderie du Val d'Osne voor fontes of Eugene Gillet voor geëmailleerde panelen, terwijl ze te kampen hadden met budgettaire beperkingen en esthetische kritiek. Ondanks de geleidelijke verwijdering door de Compagnie du Métropolitain (CMP) in 1904 werd zijn stijl onafscheidelijk van de visuele identiteit van Parijs, voordat hij massaal werd ontmanteld in de inter-oorlogsperiode ten gunste van Art Deco ontwerpen.

De kerk van het Cité station, die sinds 1978 onder de historische monumenten wordt beschermd, is een van de weinige overlevenden van de 167 oorspronkelijke toegangen. De restauratie aan de beurt van de jaren 2000 maakte zijn originele kleuren (groen geëmailleerd en oranje) en zijn geblazen glas verrines, kenmerkend voor de eerste jaren van de metro. Tegenwoordig symboliseert het zowel de creatieve durf van de Belle Époque als de uitdagingen van het behoud van industrieel erfgoed, terwijl inspirerende reproducties over de hele wereld, zoals in Montreal en Las Vegas.

De conflicten tussen Guimard en de CMP, met name op het gebied van kosten en intellectuele eigendom, leidden tot het opgeven van de Edicles na 1913. Het model van het Cité station, oorspronkelijk gepland als het meerderheidsstation, werd vervangen door vereenvoudigde, minder dure entourages. Toch had het revolutionaire ontwerp De aanvankelijke polemieken (genaamd "noil style" door zijn tegenstanders) maakten plaats voor een late erkenning, waardoor deze ingangen een embleem van het moderne Parijs werden.

De bescherming van het erfgoed van de Guimard-edicles, die in de jaren zestig van de vorige eeuw van start gingen, viel samen met een hernieuwde belangstelling voor Art Nouveau. In 1998 lanceerde RATP een identiek restauratieprogramma, waarbij vergeten technische details, zoals vermiculated glasramen of geëmailleerde plaatborden, werden onthuld. De Edicle of the City, met zijn afgeronde markiezin en zijn openluchtbadges, illustreert deze wens om een bedreigd erfgoed te behouden. Zijn status als historisch monument maakt het vandaag een bevoorrechte getuige van de esthetische en technische innovaties van het begin van de twintigste eeuw, terwijl de nadruk wordt gelegd op de spanningen tussen artistieke creatie en stedelijke vereisten.

Externe links